İnsanlar egoist doğalarının farkına vardıktan sonra ikinci aşamaya gelirler: “Nefret ettiğin şeyi dostuna yapma.” Kişi bir başkasına zarar vermekle kendisine zarar verdiğini anladığında, bu zaten kişinin içinde niteliksel bir değişimdir.

Yorum: Olağanüstü durumlarda, örneğin savaşta, insanların zarar vermemek bir yana, bir başkası için canlarını bile verebildiklerini görüyoruz.

Yanıtım: Evet, ama bunlar hala egoizmden çıkmanın ilk aşamalarıdır.

Soru: Doğamızdaki kötülüğü fark etmek yeterli değil midir? Daha yüksek bir hedef ve daha yüksek değerler olması gerektiğini de anlamamız gerekir mi? Bunlar ne olabilir? Sonuçta, her zaman iki nokta olmalıdır.

Cevap: En yüksek değer, bir insanın yaptığı her şeyi kendisi için değil başkaları için yaptığı zaman, egoizmden mutlak çıkışında yatar. Bu bir derecedir.

İkinci derece ise Yaradan gibi olma arzusudur. Yaradan, kişinin yükselmesi, tutunması, onun içinde birleşmesi ve böylece amacına ulaşması gereken mutlak anti-egoist bir sistemdir: Yaradan’a ile birleşme.

Filed under: Egoizm, Kabala, Maneviyat | Egoizmden Kurtulma Aşamaları için yorumlar kapalı