Yorum: Bir keresinde birbirleriyle iletişim kuran ve aslında farkında bile olmadan bazı manevi seviyelerde etkileşimde bulunan bir ruh katmanı olduğunu açıklamıştınız.

Yanıtım: Evet, gerçekten de manevi bir seviyede varız ama bunu hissetmiyoruz. Örneğin, dünyamızda doğan yeni doğmuş bir bebek gibi, o tüm kayıtlarda kayıtlıdır, pek çok insan onun için çalışmaktadır, ona yiyecek, çocuk bezi ve gerekli olan her şeyi sağlamaktadır, ama o bunu hissetmez.

Ama o bu sistemin içinde. Sistem onunla tamamen ilgilenir, ona yanıt verir.

Benzer şekilde biz de manevi sistemin içindeyiz ama bunu hissetmiyoruz. Ve sistem bize yanıt verir ve ilerlememiz için gerekli olan her şeyi sağlar. Ancak bizim durumumuzda, her şey yalnızca bize, bizim arzumuza bağlıdır.

Soru: Bir sonraki aşamaya geçerken, kişi aynı şeyi, örneğin konuşmamızın aynı katmanını tamamen farklı bir şekilde mi algılar?

Cevap: Elbette farklı bir şekilde. İçinde var olduğu sistemi hissetmeye başlar: sistemin ona nasıl tepki verdiğini, onu nasıl etkileyebileceğini, “kendisinin” ne anlama geldiğini. Kendisini onunla ilişkili olarak kavrar.

Yine de bir insan için bebek, küçük bir çocuk ya da yetişkin olması arasında fark vardır.

Yorum: Bunu anlamak çok ilginç bir şeydir. Bana göre, sadece Kabala bunun yapılmasına izin verir.

Yanıtım: Bu dünya, içinde gerçekten var olduğumuz bu evren, bir kişiye ifşa edildiğinde, bu onun için en yüksek hazdır ve onu sonsuz bir şekilde doldurur! Bizler bu ışık, bu algı, bu sonsuzluk, mükemmellik ve uyum tarafından yaratıldık.

Bu nedenle, bugün, bunun dışında kaldığımızda, yaşamımız mutlak sefaleti temsil eder. Ama daha iyi bir şey olmadığı için bununla yetiniyoruz, tıpkı hapishanede doğan bir insanın başka bir şey olabileceğini hissetmemesi gibi. Onu hapishaneden çıkarmaya çalışın, hemen geri dönmek isteyecektir çünkü başka bir dünyaya uyum sağlayamayacaktır.

Filed under: Kabala, Uncategorized | Bilinçsiz Varoluş için yorumlar kapalı