Soru: Uzun yıllardır her gün öğrencilerinizin kalplerini uyandırıyorsunuz. Sevdiğiniz öğrencilerin, dersin önemine sahip olmadıklarını gördüğünüzde ne hissediyorsunuz? Devamsızlık yaptıklarını gördüğünüzde ne hissediyorsunuz?

Cevap: Yeterince şey yapmadığımı hissediyorum.

Soru: Bu sizi incitiyor mu?

Cevap: Bir yandan evet. Ama öte yandan, çocuk yetiştirmenin acısı denen şeyin bu olduğunu anlıyorum.

Soru: Bu acıyla ne yapıyorsunuz?

Cevap: Sizin üzerinizde çalışmaya devam ediyorum.

Soru: Rabaş, 24. Mektup’ta, öğrencilerle ilgili bir öğretmenin konumundan yazıyor, dostlar arasında çalışma perspektifinden değil. Bunu nasıl uygulamalıyız? Sonuçta dostlar beni bir öğretmen olarak görmüyorlar.

Cevap: Bu önemli değil. Aynı şekilde davranın.

Filed under: Uncategorized | Rehberin Acısı için yorumlar kapalı