Bir zamanlar, maneviyatı edinmek isteyen insanlar, egoist arzularını kırmak ve yeni, ihsan eden bir doğaya kavuşmak için, bedenlerini kısıtlamalara ve acılara maruz bırakmak zorundaydılar. Mişnah’ın ataları ve bilgeleri döneminde de durum böyleydi.

Ancak daha sonra Talmud dönemi geldi ve o dönemin bilgeleri, Kabalistleri, manevi çalışmalarıyla doğamızı almaktan ihsan etmeye dönüştürme koşulunu değiştirdiler.

Her dönem, ortak ruhlar sistemine kendi ıslah olmuş kısmını kattı. Sonuç olarak, sistem kısmen ıslah edilmiş hale geldi ve içindeki diğer tüm ruhlar, yani henüz ıslah olmamış olanlar, ıslah olmuş kısımdan yardım alabilirler. Artık bedenimize eziyet edip onu sınırlamamıza gerek yok, muazzam egoizmimizle de bunu başaramayız.

Ancak Talmud bilgeleri yolumuzu kolaylaştırmıştır, aksi takdirde bedeni zorlu bir yaşamla işkence ederek kırılması gereken egoist arzunun o kısmını, artık ıslah eden ışıkla ıslah edebiliriz.

Atalarımız ve Mişnah bilgeleri kendilerini iki eylemle ıslah ettiler: bedenin acı çekmesi ve Tora’nın ışığını çekmek. Ancak Talmud bilgeleri sistemi öyle ıslah ettiler ki, böylece bizler bedensel acı yerine, onu aynı Tora’nın ışığıyla ıslah edebiliriz.

Bizim zamanımız için bu çok önemlidir, zira bugün kim modern medeniyetin tüm kazanımlarından vazgeçebilir ki? Talmud Kabalistleri kendilerini ıslah ettiler, ortak sisteme dahil oldular ve sistemin ıslah edilmiş kısmı daha büyük hale geldi.

Her ne kadar doğuştan ıslah olmamış ve kötü olsam da, kendimi onu ayakta tutan birçok ıslah olmuş parçadan oluşan bir sistemin içinde bulurum ve eğer ıslah olmak istersem, yardım isteyebileceğim ve onlarla birleşebileceğim bir yere sahibimdir!

Artık bu sadece bana bağlıdır!

Filed under: Kabala, Kabalistler, Maneviyat, Tora - Ruhlar Sistemi için yorumlar kapalı

Soru: Kongrelerde birleşmenin, ortak dua yükseltmenin, onlular içinde çalışmanın ve dağıtımın, derslere katılmanın ve kaynakları okumanın dışında, hem topluluk olarak hem de bireyler olarak İsrail’i ıslaha getirmek ve tüm dünyaya örnek olmak için başka neler yapabiliriz?

Cevap: Yaradan’dan birlik talep etmeliyiz; aramızdaki ortak bağ noktasını bize göstersin ki, her zaman böyle bir bağ merkezine sahip olalım ve bizim için önemli olan yalnızca bu olsun.

Soru: Şimdi, Yaradan’ın bizim ortak kalbimizde yaşayabilmesi için, kalplerimizi Yaradan’ınkine nasıl benzetebiliriz?

Cevap: Kalplerimiz arasındaki bağı hayal etmemiz ve bu ortak kalpten bir dua yükseltmemiz gerekir.

Aslında bu, bizden o kadar da uzak değil. Gelin bunu birlikte yapmayı deneyelim ve birbirimize daha fazla nerede yaklaşabileceğimizi keşfedelim.

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Kalplerimizi Yaradan’ınkine Benzetmek için yorumlar kapalı

Soru: İnsan, büyük acıya neden olan son derece çirkin durumlarla karşılaştığında, bu acının ona doğru bir dua amacıyla kalbiyle çalışması için gerekli koşulları sağladığını anlayabilir. Ancak dua ederken bu acıyı sürekli hissettiğinde, artık hiç gücü kalmadığını fark eder. Kişi bu acıdan kendini nasıl kurtarabilir ve bunu herkes için doğru dua koşulu olarak kullanabilir?

Cevap: Kişi, bu acı hissinin nereden geldiğini – Yaradan’dan geldiğini – fark etmelidir. Neden? Çünkü kişi kendi düşüncelerine rağmen, aslında Yaradan’a yakındır.

Bu nedenle, Yaradan’la bağ kurma noktasına doğru çabalamalıyız. Ve o noktaya ulaştığımızda, kendimizi geride bırakmalı ve kendimizi Yaradan’la bütünleşmiş olarak hayal etmeliyiz.

İşte duamızın amacı budur.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Duanın Amacı için yorumlar kapalı

Soru: Arzularımızı birleştirmek için o kadar çok çabalıyoruz ki, çoğu zaman kafamız karışıyor. Kalplerimizi birleşebilecekleri şekilde yumuşatmalı mıyız yoksa ortak özlemimizi aramızdaki sınırları aşacak kadar güçlü mü kılmalıyız?

Cevap: Bir zamanlar, makaleleri okurken içimde ortaya çıkan talepleri yazardım, ancak tüm bu arzuları, yönelimleri ve niyetleri dostlarımla birleştirmenin ve onlara dahil olmanın nasıl mümkün olabileceğini henüz bilmiyordum, ta ki bizi birbirimizle ve Yaradan’la birleştirebilecek olanın tam da ortak arzumuz olduğunu hissedene kadar.

Artık bunun için tüm fırsatlara sahipsiniz. Birbirinizle ve Yaradan’la bağlı olduğunuzu hayal etmekten başka bir şeye ihtiyacınız yok.

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Ortak Bir Arzuda Birleşin için yorumlar kapalı

Soru: On İgulim’in (dairelerin) ve on Kavim’in (çizgilerin), Adam Kadmon dünyasının beş Partzufim’inin ortaya çıkışından önce geldiğini söyleyebilir miyiz?

Cevap: Evet, elbette. Onlar, tabiri caizse, ön hazırlık temelleri olarak hizmet ederler. Biri diğerinden ortaya çıkar.

Soru: Bu, maneviyatta hiçbir şey yok olmadığı için bunların paralel olarak var olmaya devam ettiği anlamına mı geliyor?

Cevap: Hayır, var olmaya devam ederler ama artık üst ve alt dereceler olarak.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Dünyaların Ortaya Çıkışından Önce Ne Vardır? için yorumlar kapalı

Soru: Manevi çalışmada kişi çabalarını neye odaklamalıdır: onludaki dostların bireysel arzularını hissetmeye mi, yoksa ayrıntılara takılmadan ortak özlemi hissetmeye mi?

Cevap: Çabalarınızı ortak özlem üzerine yoğunlaştırmanız daha etkilidir. Öncelikle bu ortak özlemi bulmanızı, ona bağlanmanızı, onu kendinize aitmiş gibi kabul etmenizi ve ilerlemek için kullanmanızı öneririm.

Her bir kişi, tüm onlunun kendisine bağlı olduğunu hissetmelidir. Onluyu ellerinize almalı ve Yaradan’a doğru taşımalısınız. Hissetmemiz gereken tam olarak budur.

Onlu, her birimizin kalbinde yaşamalıdır; onu sürekli hissetmeli, asla bırakmamalı ve bu şekilde Yaradan’a doğru götürmeliyiz.

Filed under: 10'lu Gruplar, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Onluyu Yaradan’a Götürün için yorumlar kapalı

Soru: Behina Dalet’in hiç ışık almadığı söylenir. Kelim’i ayıran boş alan bu mudur?

Cevap: Behina Dalet boş bir alandır çünkü önündeki perde ışığın geçmesine izin vermez.

Bu boş alanın amacı, Kli’nin ışığı kısıtlama kurallarına yani “düz çizgi”ye (Kav) uygun şekilde almaya başlamasını sağlamaktır.

Filed under: Kabala, Maneviyat - için yorumlar kapalı

Soru: Kalbi açmak ne demektir? Kalp üzerinde güç sahibi olmak nedir?

Cevap: Kalp üzerinde güç sahibi olmak, kalbimi yönlendirebilmem ve onun nasıl çalışması gerektiğine, başkalarına açık mı kapalı mı olacağına, biriyle birlikte ilerlemeye yönelip yönelmeyeceği vb. gibi konularda karar verebilmem anlamına gelir. Bu, kalpteki çalışmadır.

Soru: Kendi kalbimiz üzerinde bir “atak” yaptığımızda, en büyük hatamız nedir?

Cevap: Bu, her insanın kendi başına keşfetmesi gereken bir şeydir. Kalp meseleleri başkasına devredilemez. Genel olarak bunun hakkında konuşabiliriz, ancak özünde, bunu yalnızca siz kendiniz kesin olarak belirleyebilirsiniz.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Kalp Üzerinde Güç Sahibi Olmak için yorumlar kapalı

Soru: Rabaş, dostlarımın kalplerini uyandırmam gerektiğini yazıyor. Kendimi buna adamam mı gerekiyor, yoksa Yaradan mı beni buna mecbur ediyor?

Cevap: Bunun sizden veya Yaradan’dan gelmesi önemli değil. Ama dostlarınızın kalplerini uyandırmalısınız. Sizin için en önemli şey herkesle birlik olmak ve onların kalplerini uyandırmaktır.

Soru: Kongre yaklaşıyor ve katılan herkesin ortak hedefimize ulaşmak için ekstra çaba sarf etmesi gerekiyor gibi görünüyor. Bu süper çaba nedir?

Cevap: Birliğimizin merkezinde, Yaradan’ı hissetmek uğruna birleşmek.

Soru: Yol boyunca ortaya çıkan korku ve şüpheleri nasıl ortadan kaldırabiliriz?

Cevap: Bunu bireysel olarak yapmanın bir yolu yok. Sadece birbirimize tutunarak ve Rabaş’ın tavsiyeleri doğrultusunda birlikte çalışarak karanlıktan aydınlığa çıkabilir ve aynı zamanda hiçbir şey kaybetmeden, sadece kazanabiliriz.

Soru: Eğer bazı dostlar, iş nedeniyle kongreye sanal veya fiziksel olarak katılamıyorsa, onlularıyla nasıl bağ kurabilirler?

Cevap: Cihazlar, telefonlar aracılığıyla, mümkün olan her şekilde bağ kurun. Elinizden gelen her şeyi yapın.

Filed under: Birlik, Dost, Kabala, Kongre, Maneviyat - Manevi Çalışma İle İlgili Sorular – 264 için yorumlar kapalı

Zohar’daki (Tikkunim) sözlerin anlamı şudur: “Ratzon’u [arzu] ters çevirin ve Tzinor’u [boru hattı] bulacaksınız…” Bu, boru hattının, arzunun tam tersi olduğu anlamına gelir, çünkü arzusunu zorlar ve istediğinin tam tersini yapar.

Genel olarak kabı yani kap ve perdeyi birlikte ele aldığımızda, onu “boru hattı” adıyla tanımlarız. Işığı, kabı ve perdeyi birlikte ele aldığımızda, yani boru hattının ölçüsünde kıyafetlenmiş ışığı birlikte ele aldığımızda, “çizgi” adıyla tanımlarız ve perdesi olmayan bir kabı ele aldığımızda, onu “daire” adıyla tanımlarız. (Baal HaSulam, “On Sefirot’un Çalışılması”)

Malhut yani yaratılan, haz alma arzusu, her türlü istek, dua ve talep nedeniyle kendi içinde ihsan etme niteliklerini edinir. Bu yeni ihsan etme nitelikleri, doğal alma niteliğiyle birleşir; bu iki zıtlığın -haz alma arzusu ve bu arzu içinde kıyafetlenmiş ihsan etme niyeti – birleşiminden yeni bir kap (Kli) doğar. Alma arzusu, ihsan etme formunu alır ve böyle bir ihsan etme formu içinde, dördüncü safha ile kök, yaratılan ve Yaradan arasındaki bağ ortaya çıkar.

Her şey yaratılanın içinde gerçekleşir. Daha önce var olan o dairede (İgul) şimdi bir çizgi (Kav) uzanır. Başka bir deyişle, yaratılanın, Yaradan’ın girebileceği bir alanı kendi içinde nasıl açtığını görürüz. Bu yeri, geliştirdiği yeni, boş arzusundan yaratır!

Bu, yukarıdan, Yaradan’dan aldığı arzu değildir, çünkü o zaman kendini doldurmak isteyen, haz alma arzusu yani dördüncü safhanın kendisi olurdu. Ancak yaratılan, içindeki tüm arzulara, doğadan yeni arzular ekleyerek ihsan etme niteliklerini ifşa eder. Bu ihsan etme niteliği bir insana geldiğinde, onun kendini kıyafetlendirebileceği ve var olabileceği bir yer zaten vardır.

Yaradan, kendini yaratılanın içinde bu şekilde kıyafetlendirir ve biz de O’nu ifşa ederiz. Bu nedenle O’na Yaradan (Bo-Reh) denir; bu da “gel ve gör” anlamına gelir.

Yaradan’ın bu tezahüründe, aramızda on Sefirot adı verilen, belirli bir düzen, bir bağ ifşa ederiz. İlk Sefira Keter, Yaradan’dır, sonuncusu yaratılan, Malhut’tur ve ara Sefirot, aralarındaki her iki yöndeki ilişkilerdir: Keter’den Malhut’a ve Malhut’tan Keter’e.

Bu Sefirot’da, Yaradan ile yaratılan arasında doğrudan (Yeshar) bağ kanalları ve daire Sefirot (İgulim) de vardır; bu da bir bağdır, ancak yaratılanın henüz kendi başına gerçekleştiremediği, yalnızca tek bir yönde, Yaradan’dan kendisine doğru hissettiği bir bağdır. Misafir, ev sahibinin, ince bir ışık huzmesi (çizgisi) gibi, dar bir tüpten aldığına ek olarak, neredeyse tüm sonsuzluk dünyasını ona vermek istediğini hisseder. Ancak misafir, bu sonsuzluğu henüz kabul edemez ve onu bir saran ışık olarak hisseder.

Dolayısıyla bir çizgi vardır, yani ışıkla dolu bir boru, tıpkı bir mağara gibi, suyla (Hassadim ışığıyla) dolduğunda kuyu adı verilen bir şey. Tüm ışık, çizgi adı verilen bu borunun içinde ifşa olur.

Şimdilik, geriye kalan her şey, dairesel kaplar (Kelim) ve dairesel ışıklar gibi, saran şey olarak kalır.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - İçinizdeki Yaradan’a Yer Açın! için yorumlar kapalı