Dünyada olumlu bir değişime hiç inanmıyorum. Sadece insanlığın kendisini öyle bir duruma getireceğine inanıyorum ki – umarım en son noktaya gelmeden –  değişmesi gerektiğini, hem de ciddi şekilde değişmesi gerektiğini anlayacak.

Soru: Yani insanlığın ancak dehşete kapıldığında mı değişeceğini söylüyorsunuz?

Cevap: Evet, kendi sonunu görmelidir.

Soru: Ama mutlaka bir umudunuz var mı? Ne de olsa bir şekilde bir şeyler aktarıyorsunuz. Sizi izleyen çok, çok insan var.

Cevap: İnsanların hızlı ve kaçınılmaz bir sona doğru gittiklerini görmelerini umuyorum. Ve belki o zaman bir çıkış yolu olması gerektiğini anlarlar. Ama bu çıkışı göremiyorlar.

Bugün insanlara: “Hadi birbirimize iyi davranalım.” deyin. Peki, ya sonra?

Yorum: Onlar için bu çocukça bir şey gibi geliyor. Ama sizin için çok yüce bir şey.

Yanıtım: Bu çok yüce bir yaklaşım ama ne yazık ki ulaşılamaz gibi geliyor. Yine de buna gülüp geçmiyorum ve aslında bunun gerçekleşmesi gerektiğini anlıyorum. Fakat insanlık “Yeter artık!” demeden önce daha ne kadar acı çekmeli?

Soru: Ama uçuruma bir adım kala, insanlığa veya bir insana aniden hangi düşünce gelir? Hangi düşünce? Uçuruma bir adım kala.

Cevap: Sanırım insanlar her şeylerini, örneğin çocuklarını kaybettiklerini anladıkları zaman.  Öyle korkunç bir şey ki artık kaçacak yer yok, geri dönecek hiçbir yer yok ve bir karar vermeleri gerekir.

Böyle bir durumda, belki bir şeyleri değiştirmeyi kabul ederler. Çünkü değişim yine yukarıdan gelecektir ama ancak buna hazır olduğumuzda. Ve hazırlık şöyle bir şeye benzer: çocuklar ve torunlar ölüm, kaybolma, yok edilme tehdidi altındayken, işte o zaman kendimizle ilgili bir şeyler yapabiliriz.

Yorum: Anlıyorum. Ama bu, yol boyunca duramayacağım, o noktaya kadar gitmek zorunda olduğum bir formül.

Yanıtım: Evet. Buna doğru ilerliyoruz ve duramayız.

Yorum: Yani ne aklım ne de mantığım işe yarayacak.

Yanıtım: Bir çıkmazın kaçınılmaz olduğuna dair bir his, en derin içsel bir his olmalı.

Ama bir yandan dağıtımımız sayesinde bir şeyler başaracağımızı umalım. Diğer yandan, insanlık kendi sonunu görmeli ve karar vermelidir.

Bir çıkış yolu olmalı. Aksi takdirde varoluşumuzun hiçbir anlamı yok. Fakat bunu nasıl hızlı, düzgün ve belki de bir şekilde kontrollü bir biçimde gerçekleştirebiliriz? İşte sorun bu.

Filed under: Dünya, Egoizm, Kabala, Toplum - Kaçacak Yer Yoksa için yorumlar kapalı

Soru: Siyaset bilimci Profesör James Tilley, insan siyasetinin, şempanze gruplarındaki güç mücadelelerinden ve sosyal dinamiklerinden öğrenebileceği beş ders belirledi.

Dostlarınızı yakın tutun, düşmanlarınızı ise daha da yakın.

Cevap: Dostlar dosttur. Ama düşmanlarınıza dikkat etmelisiniz. Ve onları uzaklaştırırsanız gözünün üzerinde olmasını sağlayamazsınız. Onları tam yanınızda, “bir kafeste” tutmak en iyisidir.

İttifaklarınızı kurarken güçlü birini değil, zayıf birini seçin.

Cevabım: Böylece onlara hükmedebilirsiniz.

Soru: Peki insanlar için de tamamen aynı mı olmalıdır?

Cevap: İttifaklar böyle kurulur. Biz de onları bu şekilde kurmak isteriz ama her zaman işe yaramaz.

Korkulan biri olmak iyidir ama sevilen biri olmak daha iyidir.

Cevabım: Elbette, sevildiğinde her şey daha huzurludur. Bundan daha iyisi yoktur, en açık korumadır. Ama en azından, sizden korksunlar.

Sevilmek iyidir ama iyilik dağıtabilmek daha da iyidir.

Cevabım: Tabii ki, çünkü o zaman başkaları size bağımlı hale gelir.

Dışsal tehditler destek sağlayabilir (gerçeklerse…).

Cevabım: Dışsal bir tehdit destek sağlayabilir çünkü tüm içsel yeteneklerinizi fark etmeye zorlar ve sonra ortaklar ararsınız.

Dışsal bir tehdit, harekete geçirir ve yardımcı olur; o olmadan ilerleyemezsiniz.

Soru: Bunlar beş şempanze ilkesidir. Birkaç insan ilkesi söyleyebilir misiniz?

Cevap: İnsanın bir ilkesi yoktur; o ilkesizdir. Tüm “ilkeleri” sadece bir an sürer.

Soru: Neden şempanzelerin ilkeleri varken insanların yok?

Cevap: Şempanzeler doğaya göre hareket ederler. Onların akılları, sahip oldukları her neyse, doğadan gelir; bu, çeşitli sonuçların birikimidir.

Ama insanlarda bu yoktur çünkü onlarda her şey sürekli gelişir. Egoizm gelişir ve bu yüzden bir insan, dün karar verdiği bir şeyi bugün aynı yöntemle çözemez. Çünkü koşullar tamamen farklıdır, ego farklıdır, dünya görüşü farklıdır, çevre farklıdır.

Soru: O zaman “insanlık” nedir? İnsanlar hep “İnsan ol, nazik ol” falan der.

Cevap: Bence bu, zayıflığın dikte ettiği bir duruştur. Başka türlüsü olamaz, çünkü doğamız egoizmdir. Ne tür bir “insanlık” olabilir? Ancak iyi görünmek istersem ya da başkalarının bana iyi davranmasını istersem olur.

Soru: Yani hepsi sadece maske mi?

Cevap: Sadece maske. Bir şempanzenin egoizmi doğaldır ve herkes bunun sayesinde birbirini anlar. Ama insan öyle çok forma bürünür ki onu anlamak çok zordur. Üstüne bir de iyiliği, aklı ve diğer her şeyi başkalarını yönetmek, kontrol etmek ve kendini herkesin üstüne çıkarmak için kullanır. Bu açıdan bakıldığında, herhangi bir maymundan çok daha kötüdür.

Soru: Peki insan ne yapmalı? Nasıl ışığa, iyiliğe gelebilir?

Cevap: Bir ıslah metodu vardır, ancak bunun için insan ıslah olması gerektiğini anlamalıdır.

Soru: Yani böyle olduğunu hissetmesi mi gerekiyor?

Cevap: Evet.

Yorum: Ve eğer bir insan tamamen egoist olduğunu, doğasının bu olduğunu fark ederse…

Cevabım: O zaman Kabala ’ya gelmelidir. Doğasını incelemeli ve oradan ilerlemelidir. Başka yolu yoktur; her şey buna çıkar ve ne kadar erken olursa o kadar iyi.

Benim için “insan” olmak, Yaradan’a benzemek demektir. Bu, kişi başkalarıyla bağ kurmanın kendi kişisel, temel ihtiyacı olduğunu, tüm diğer ihtiyaçların üstünde olduğunu fark etmeye başladığında gerçekleşir.

Kişi ancak kendi içinde bu tamamen egoizm karşıtı, yani doğaya aykırı niteliği geliştirerek hayatta kalabilir hatta yıldızlara yükselebilir. Yalnızca bu şekilde. Doğru metodu bulmadığınız sürece bu son derece zordur, imkânsızdır.

Filed under: Dünya, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Toplum - Şempanzeler Ve Biz için yorumlar kapalı

İnsan hariç, doğanın tüm parçaları, aralarında özel bir bağ kurabilir ve tek bir beden, tek bir arzu olarak birleşmelerinden doğan eşsiz güç sayesinde doğayı muazzam bir güçle etkileyebilirler. Bu etki, bir kasırganın, hortumun, atom patlamasının, volkanik patlamanın veya tsunaminin etkisinden çok daha büyüktür.

Aramızda yaratabileceğimiz ve doğayı etkileyebileceğimiz birliğin olumlu gücü, son zamanlarda sıkça meydana gelen ve hayatlarımızın temellerini yerle bir eden tüm doğal afetleri yatıştırabilir.

Her şey, sonunda doğanın türlerinden biri, onun: cansız, bitkisel, hayvansal ve insan seviyelerinden biri olduğumuzu anlamamıza bağlıdır. Bizler, doğaya aitiz ve onun üzerinde durmaktan ziyade, onun mekanizmasının bir parçasıyız. Doğaya uygunsuz katılımımızla, birbirimize karşı olumsuz tutumumuzla ve bağ kurma isteksizliğimizle, doğadaki tüm yıkıma sebep olan tamamen biziz.

Birleşmeye ve birbirimizi hesaba katmaya başlarsak, doğanın bize yaklaşan tüm darbelerini durdurabilecek olumlu ve iyiliksever bir güç oluşturabiliriz. Dünyaya düzeni böyle getireceğiz, çünkü her şey insanlığın ulaşabileceği en yüksek seviyeye yani düşünce, farkındalık ve arzu seviyesine bağlıdır.

Bu nedenle şiddetle şunu tavsiye ediyorum: Birleşelim, birlikte oturalım, konuşalım ve bağımızla tüm gerçekliği nasıl etkileyebileceğimizi düşünelim. Bu bizim elimizde, öyleyse böyle bir deney yapalım ve bir laboratuvardaymış gibi gözlemleyelim. Doğayı nasıl etkileyeceğimiz ve tepkisini nasıl göreceğimiz konusunda bundan çok şey öğrenebileceğimize inanıyorum.

Bize yaklaşan felaketler ışığında, doğaya karşı daha duyarlı olalım ve ona ortağımız gibi davranmaya başlayalım. Doğa bize çok sert davranıyor, sanki içinde zalim bir güç varmış gibi. Ama özünde, doğa bizi uyandırmak istiyor ki ona doğru bir şekilde tepki vermeye başlayalım.

Birbirimizle bağ kuralım, kalplerimizi birleştirelim ve doğayı iyiliğin gücüyle etkileyelim. Belki o zaman kasırgaların, hortumların ve doğanın bizim için hazırladığı korkutucu darbelerin yatışmaya başladığını görürüz.

Hepimiz tek bir mekanizmanın parçasıyız. Tüm insanlık, özünde, doğanın gelişiminin tek bir seviyesine aittir: insan seviyesi. Ve birbirimizle bütünleşik bir bağ içinde var olduğumuzu çoktan keşfettik. Artık hepimiz, birbirimize bağlı olduğumuzu anlıyoruz. Öyleyse birleşelim, ister Miami’de, ister Kuzey Carolina’da, ister Küba’da veya Dominik Cumhuriyeti’nde olalım, hep birlikte birleşelim.

Tek bir insanlık olduğumuzu anlamalıyız ve doğanın böylesine güçlü darbelerini üzerimize indirdiğimiz için birleşmeli ve tövbe etmeliyiz. İster doğal afetlerin vurduğu yerlerden uzakta yaşayın, ister Avustralya’da, Asya’da veya henüz bu tür felaketleri hissetmemiş Güney Amerika’da, herkes birlikte bunu yapmalıdır.

Hepimiz gezegenimiz Dünya için ortak ve ciddi bir tehdit altındayız, bu yüzden Dünya’mıza olumlu bir güç verelim: sevgi, bağ ve karşılıklı ihsan etme gücü. Ve bu, her birimiz nerede olursak olalım, tüm insanlık için geçerlidir.

Bu yolla, doğanın önümüze koyduğu yargıları yumuşatabilir ve güzel bir hayata kavuşabiliriz. Küçük gezegenimiz bir cennet bahçesine, hepimiz için tek bir ortak yuvaya dönüşecek. Onu güzel yapalım.

Dünyada meydana gelen tüm doğal afetleri gördüğümde, insanların tek bir mekanizmaya ait olduklarını anlamaları için dua ediyorum. Ve eğer bu mekanizma iyilik gücüyle birbirine bağlanırsa, doğanın tüm darbelerini dengeleyebilir ve dünyamıza, Dünya’ya ve insan toplumuna büyük bir huzur, harika bir gelişim, güven ve memnuniyet getirebilir.

Mucizevi bir hayata kavuşabiliriz; Bu tamamen bize bağlı! Birleşelim ve doğanın birbirimize karşı tutumumuza ne kadar zarif ve hassas bir şekilde karşılık verdiğini görelim.

Filed under: Birlik, Doğa, Dünya, Egoizm, Kabala - Doğanın Dengesi Sadece Bize Bağlıdır için yorumlar kapalı

Sadece alma arzumdan çıkmaya çabaladığımda, bunu yapmayacağımı ifşa ederim. Egoizmimin tüm hayatımı belirlemesini istemem, çünkü bu, beni sonsuzluğa, mükemmelliğe ve yaratılışın amacına ulaşmaktan alıkoyan kötü bir eğilimdir; başkalarıyla olan bağımı engeller ve böyle bir bağın içinde yatan iyiliği görmemi körleştirir.

Egoizm benden her şeyi gizler, sahte değerler aşılar ve beni geçici, fani bir hayata mahkûm eder. Bu yüzden onu düşmanım ilan ederim.

Egoizm, Adam HaRishon’un ruhu kırıldığında, onun arzuları arasındaki bağ koptuğunda ortaya çıktı. On tam Sefirot’tan oluşan bir kap vardı ve bu kap parçalandı. Artık tüm bu parçalar arasında birlik yerine reddetme ve nefret ortaya çıktı.

Bu, “kötü eğilim” denen şeydir; her insanın yalnızca kendisinin hükmetmesi ve kendi çıkarını düşünmesi gerektiğini, başkalarının ise ona hizmet etmesi gerektiğini düşündüğü zamandır. Bu yüzden egoizme “ölüm meleği” denir; çünkü başkalarından kopuksam, yalnızca bu dünyada şu anda hissettiğim yaşamı hissederim: varoluşun zayıf bir kıvılcımı.

Ancak başkalarına bağlı olursam, herkesin içinden geçen ortak yaşam akışını hissederim. Manevi yaşamın anlamı budur. Ya bugün olduğu gibi bir yaşam hissederiz ya da her biri bir öncekinden daha yüksek olan 125 derecenin olduğu kolektif yaşam hissine ulaşırız. Yine de bunların hepsi, aramızda ışığın akması sayesinde hissettiğimiz ebedi yaşama aittir.

Şu anda, kendim için bir şey istememin basit gerçeğinde ölüm meleğini hissedemiyorum; çünkü bu anlayış yukarıdan, üst ışıktan gelmelidir. Bunun için en azından hafif bir aydınlanmaya ihtiyacım var fakat henüz buna sahip değilim. Bu nedenle, arzuma karşı, inançsız bir şekilde gruba girerim ve dostlarla bağ kurmak için çaba gösteririm. Ne ben bağ kurmak istiyorum ne de onlar, fakat Kabalistlerin tavsiyesine göre hareket ediyoruz.

Çünkü isteksizliğimizin üzerinde birleşmeye çabaladığımızda, üst ışığı zorla kendimize çekeriz. Ve o üzerimize parladığında, manevi yaşam ile maddi yaşam arasındaki farkı hissetmeye başlarız ve yavaş yavaş ilerleriz.

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Manevi Hayat Nasıl Edinilir? için yorumlar kapalı

Soru: İnsanın gerçekliğe yaklaşımındaki içsel değişim, almaktan ihsan etmeye geçiş, ona neden şimdiki zamanı, geçmişi ve geleceği sınırsızca edinme yeteneği verir?

Cevap: İnsanın içinde ifşa olan ışık, ihsan etme niteliği, her şeyi kapsar çünkü bu, tüm doğadaki tek güçtür; doğanın kendisidir.

Işık, bizleri, yaratılanları yönetir, zira bizden başka hiçbir şey yaratılmamıştır. Onun içimizdeki sürekli artan ifşası, zamanın, mekânın ve hareketin ötesinde her şeyi ifşa eder.

Bu nedenle, ihsan etme niteliğini ifşa ederek, kişi O’nun (Yaradan’ın) tüm eylemlerini başından sonuna kadar bilir. “O’nu ifşa eden bir yaratılan olmadan, Yaradan yoktur.”

Yaratılanın üzerinde etki eden ihsan etme niteliği, Yaradan’dır. Beni yaratan bu nitelik içimde hüküm sürmeye başladığında, bu, Yaradan’ı ifşa ettiğim anlamına gelir. İçimdeki ihsan etme arzusunun, ihsan etme niyetinin, ihsan etme niteliğinin hâkimiyeti, Yaradan’ın bana ifşasıdır.

Bu ifşa, ben kendimi ihsan eden biri haline geldiğim ölçüde gerçekleşir. Peki, Yaradan’ı ifşa ettiğimi nasıl söyleyebilirim? O’nu hâlâ ifşa eden bu “ben” kimdir? Bundan, içimde henüz Yaradan’ı ifşa etmemiş niteliklerin hâlâ var olduğu sonucu çıkar.

Fakat daha sonra, her şeyi tümüyle ifşa ettiğimde, artık “Ben” ve “O” arasında bir ayrım kalmaz. İçimde sınırsızca hüküm süren yalnızca ihsan etme niteliği vardır, başka hiçbir şey değil.

Sonunda, bizi motive eden gücün yerini biz alırız. Kendimiz onu değiştirmek isteriz, böylece sürekli alma düşünceleri yerine, yalnızca nasıl ihsan edeceğimi düşünürüm.

Gerçekte, sadece almak uğruna çalışmaya alışkınımdır ama bunda iyi bir şey yoktur. Bu, kendimi kurtaramadığım bir alışkanlıktır.

Baal HaSulam, ihsan etme arzusuna geçişin yalnızca psikolojik bir zorluk olduğunu söyler. Çünkü ihsan etme arzusunun içinde, haz alınacak ve geliştirilecek çok daha büyük olasılıklar vardır. Ancak biz, almak uğruna hareket etmeye alışkınız ve bu yüzden hareket etmeye devam ediyoruz.

Bu nedenle, alışılmış doğamıza aykırı olarak, içimizdeki yönetici programın yerini alacak şekilde dış bir gücü, yani saran ışığı harekete geçirmeliyiz. Buna “Oğullarım Beni yendi” denir.

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan - İhsan Etme Işığında Her Şeyi Edinirsiniz için yorumlar kapalı

Soru: Bazen dostlarımızdan talep ettiğimizde, talebimizin egoistçe olduğunu ve onları istemek için hiçbir arzu duymadığımızı fark ettiğimiz durumlar olur. Ama isteriz çünkü kişinin her zaman Tora ve emirleri, hatta Lo Lişma’yı uygulaması gerektiği yazılmıştır. Bu doğru bir çalışma şekli midir?

Cevap: Gerçekten de Yaradan’la her zaman “Lo Lişma” ve ardından “Lişma” koşulu içnde iletişim kurmaya çalıştığımız bir durumda olmamız gerekir.

Soru: Bu koşullara bir şey eklemek mümkün mü?

Cevap: Her insan kendisi için gerekli gördüğü şeyi ekleyecektir.

Filed under: Birlik, Dost, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Yaradan’la Konuşmak için yorumlar kapalı

Bedenin doğası öyledir ki, başkalarındaki erdemlerden çok kusurları görür. Bu yüzden bilgeler şöyle demiştir: “Herkesi haklı çıkarmaya çalışın.” Yani, mantık dahilinde bir dostumun haklı olmadığını görsem bile, onu haklı çıkarmaya çalışırım. Ve dostumun erdemlerini mantık dahilinde bile görebiliyorsam, bu daha da iyidir.

Sonuçta, bir başkasının haklı olup olmadığı benim için önemli değildir ve aslında bunu gerçekten yargılamak imkânsızdır. Benim için önemli olan, kendimi manevi dünyaya göre ayarlamaktır. Eğer tüm dostlarımın erdemli, nazik ve saygın insanlar olduğunu düşünüyor ve onları sanki Yaradanmış gibi yüce görmek istiyorsam, o zaman kendimi buna göre ayarlarım, üst dünyaya dair görüşümü, algımı düzeltirim.

Bu nedenle, dostumun erdemlerini mantık dahilinde görüyorsam, bu, kendimi doğru görüşe zaten ayarladığım anlamına gelir. Eğer bunu görmüyorsam, o zaman sanki onu haklıymış gibi görmeye ve hayal etmeye çalışmalıyım, çünkü bu “sanki” aracılığıyla maneviyatı, gerçeği görmeye yaklaşırım.

Dostlarımızı, her birinin kendi yolunda, yüce olarak görmek arzu edilir. Her insan bende olmayan niteliklere sahiptir. Sürekli olarak onlarda yalnızca olumlu nitelikleri ararsam bu, “Kolomb’un gemisini” görmeme, maneviyatı görmeme yardımcı olacak.

Böyle yaparak, egoizmimi azaltır ve bana dışsal olan nitelikleri yüceltirim. Ve bu sayede maneviyatı yüceltirim çünkü şu anda benim için sıfırdır, çünkü onu hissetmem veya anlamam. Eğer dostumu gözümde yüceltirsem, maneviyatı algılama yeteneğimi de artırırım.

Filed under: Birlik, Dost Sevgisi, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Üst Dünyayı Algılamaya Kendimizi Nasıl Hazırlanırız? için yorumlar kapalı

Yorum: Dünyayı “iyi-biz” ve “kötü-onlar” diye ikiye ayırmak, insan doğasının bir parçasıdır ve birçok çatışmanın kaynağıdır.

Bazı araştırmalar, maymunların kendi türlerinin diğer üyelerini, insanların “yeni gelenleri” yargıladığı gibi aynı önyargıyla yargıladığını ortaya koymuştur. Maymun popülasyonları, türleri içinde çeşitli sosyal topluluklar oluşturur. Yeni topluluklara göç ettikten sonra, maymunlar kendi türlerinin üyelerini, insanların “yabancılara” karşı önyargılarına benzer bir önyargıyla yargılamış gibi görünmektedir.

Önyargının doğasının, medeniyet ve kültür tarihinden daha eski olduğu ve bu nedenle insan kültürüne başvurarak önyargılı düşünceden kurtulmanın imkânsız olduğu anlaşılıyor! Hoşgörüsüzlüğün asıl nedeni, kültürel (ulusal, dini, politik vb.) farklılıkların yarattığı sorunların dışında, çok daha derinlerde yatmaktadır ve kültürel evrimin bir sonucu değildir.

Cevabım: Toplumun hiçbir sorunu, bizim seviyemizde çözülemez, ancak gelişimimizin bir sonraki seviyesine yükselerek çözülebilir. Bu da ancak bütünsel eğitimle mümkündür, çünkü bu, gelecekteki “insan” seviyemizden, mevcut “hayvan” seviyemize en yüksek gelişim enerjisini (Işık, Ohr Makif) getirir.

Sadece gelişimimizin bir sonraki seviyesine yükselmek, bizi tüm hayvansal önyargılardan kurtaracaktır ve uzlaşma, anlayış veya eşitlik elde etmeye yönelik diğer tüm girişimler işe yaramaz. Kendimize aklı başında bir şekilde bakmak daha iyidir dostlar.

Filed under: Birlik, Dünya, Egoizm, Kabala, Maneviyat - Hayvansal Önyargılarımız için yorumlar kapalı

Soru: Kişinin çilecilikle mücadele ettiği egoizm ile insanlar arasında bağ kurmaya çalışırken ortaya çıkan egoizm arasındaki bağlantı nedir?

Cevap: Amaçtır. Egoizminin içinde çalışan kişi, egosunda kalmak ve gelecekte kendisini bekleyen her şeyi hissetmek ister. Egosundan kurtulmaya çalışmayan kişi ise bencil arzularına saplanıp kalır.

Soru: Baal HaSulam, TES’e Giriş’te sık sık “mutlu yaşam” terimini kullanır. En yüce Kabalistik anlayışta mutluluk nedir?

Cevap: Mutluluk, bir şeyi arzulayıp onu gerçekleştirebildiğiniz zamandır.

Soru: Yaradan’la buluşmamızı, tüm hayatımızı dolduracak şekilde nasıl gerçekleştirebiliriz?

Cevap: Bu kolay değildir. Bu buluşmaya hazırlanmaya çalışın. Dostlarınızla bir araya gelmeden önce kalbinizi nasıl açacağınızı anlatan bir şeyler okuyun, başaracaksınız.

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat - Manevi Çalışma İle İlgili Sorular – 271 için yorumlar kapalı

Yorum: Kadim Çin bilgeliği şöyle der: “Her zaman olayların aydınlık tarafına bakın. Ve eğer aydınlık tarafa yoksa, karanlık olanları parlayana kadar cilalayın.”

Cevabım: Çünkü dünyadaki her şeyin arkasında üst ışık vardır. Ve size karanlık varmış gibi göründüğü yerde, o olgu parlamaya başlayana kadar kendinizi “cilalamalısınız”. Çünkü her olgunun içinde, onun içinde, üst ışık vardır.

Soru: Yani bunun karanlık değil, aydınlık olduğunu görmek için kendimi mi parlatmalıyım?

Cevap: Evet. Egoizminizi silin ve etrafınızdaki dünyanın sadece basit üst ışıktan oluştuğunu göreceksiniz.

Yorum: “Hayatın sırrı genç ölmektir ama mümkün olduğunca geç.”

Cevabım: Evet, çünkü genç olmak her zaman ileriye doğru çabalamaktır. Gençlik yıllarla ilgili değildir. 200 yıl yaşayıp yine de genç kalabilirsiniz ya da 20 yaşında bile yaşlı, tükenmiş bir insan olabilirsiniz.

Her şey sizin özleminize bağlıdır! Hayatın anlamını edinme arzusuna sahipseniz, o zaman daima gençsinizdir. Bu en önemli şeydir. Bu hem size hem de içinde bulunduğunuz topluma, çevrenize bağlıdır. Ama hiçbir koşulda özleminizin yok olmasına izin vermemelisiniz. Bu çok önemlidir.

Soru: Öğretmeninize “koşucu” deniyordu. Sizin için o gerçekten genç miydi?

Cevap: Onun yanında, yaşlı olan bendim. Aramızda kırk yaş bir fark vardı. O 1906’da doğmuştu, ben ise 1946’da. Çok güçlü, kuvvetli, enerjik, sürekli ileriye doğru çabalayan biriydi ve işte bu yönüyle gençti.

Yorum: “Vazgeçme isteği, zaferden hemen önce en güçlü hâlini alır.”

Cevap: Evet, durum her zaman böyledir. İnsan hedefe yaklaşırken, tuhaf bir şekilde bir zayıflık belirir: “Neden? Niçin? Yoruldum. Olamaz. Asla.”

O anda, kişi hedefe yönelik arzusu için sınandığını anlamalıdır. Bunu başarmak için, kişi yeni bir şey, daha da büyük bir istek eklemelidir. Daha fazla dürtü, tutku, değerlerin takdiri ve hedefin önemi aşılanmalıdır. Ve sonra hedefe ulaşacaktır.

Soru: Yani pratik olarak yakındır, ancak önünde tırmanamayacağı bir dağ mı vardır?

Cevap: Evet. Bu yüzden, o dağa koşarak çıkmak, tırmanmak için şimdi hedefin önemini artırmalıdır.

Soru: Peki, bu nasıl olur?

Cevap: Bu, hedefin önemi sayesinde içsel gücün harekete geçirilmesidir.

Soru: Ama mantıken, insan hedefe yaklaştıkça daha fazla güce sahip olmaz mı?

Cevap: Hayır, bu bir koşucu gibidir; son aşamada gücü sanki tükenmiş gibi gelir. İşte o anda, yeni bir kaynağı, ikinci bir nefesi devreye sokmalıdır. İnsan bunu öğrenir ve o zaman başarılı olur.

Yorum: “Kusursuz bir dost yoktur. Eğer kusur ararsan, sonunda dostsuz kalırsın.”

Cevabım: Elbette. İnsan bunu anlamalı ve dostu kusurlarıyla birlikte sevmelidir. Ve bu kusurlar dostunuzda olsa bile, aslında onlar sizin kusurlarınızdır.

Soru: Yani bir dosta baktığınızda, aslında kendinize mi bakıyorsunuz?

Cevap: Evet. Bu kusurların, sizin içinizde olduğunu anlamalısınız.

Yorum: Ama biz tam tersini yapıyoruz. Genelde çevremizdeki dünyayı eleştiriyoruz.

Cevabım: Kesinlikle, eleştiriyoruz. Ama aslında her şeyi kendi içimizde algılamamız gerekir. Bu çok zor!

Yorum: Başarısız olan işletmelerin çoğu, arkadaşlarla kurulanlardır. Sonrasında birbirlerinden nefret ederler.

Cevabım: Onlar eğitimli değillerdir. Bütün sorun bu, insanlığa birbirleriyle doğru bir şekilde nasıl ilişki kuracakları öğretilmiyor. Ve bu konuda hiçbir şey yapamıyoruz.

Her insan tam bir egoist! Ve insanlar bu şekilde yetiştirilmeye devam ediyor. Ne kadar fazla egoizme sahipsen, başkalarının önüne geçme şansının o kadar fazla olduğuna inanılıyor. Ama sonunda gerçek başarının, başkalarıyla doğru ilişki içinde olmak anlamına geldiğini anlamıyoruz.

Dünyanın egoizm yüzünden yanıp tükendiği bir koşula çoktan ulaştık. Artık egoistçe ilerleyemez hale geldi. Tüm büyük hayallerimiz ve diğer her şey sönüp gidiyor.

Ve geriye tek bir şey kalıyor — nasıl var olmaya devam edeceğiz? Bu, ancak birbirimizle olan bağımıza değer vermeye başlarsak mümkün olur. O bağın içinde bir amaç, boyutlar ve bambaşka bir dünya keşfedeceğiz.

Soru: Bir dostluğu sonuna kadar nasıl sürdürebileceğinize dair en önemli tavsiyeyi verebilir misiniz?

Cevap: Başkalarında gördüğünüz kötülüğün tamamen içinizde olduğunu anlamalısınız. Çevrenizde kötü olan hiçbir şey yoktur; sadece kendinizsiniz. Çevrenizdeki her şeyde güzel bir dünya görene kadar kendinizi ıslah etmeye çalışmalısınız. O zaman kendinizi manevi dünyada, Aden Bahçesi’nde bulacaksınız. İçinizdeki cehennemi cennete dönüştürün ve cennette olduğunuzu göreceksiniz.

Ama içinizdeki cehennemi değiştirmezseniz, cehennemdeymişsiniz gibi görünecektir.

Başkasında cehennem görüyorsanız, o sizin içinizdedir. Kendinizi değiştirin, harika bir dünyada olduğunuzu göreceksiniz.

Yorum: “Benim erdemlerimden söz ettiklerinde benden çalıyorlar. Kusurlarımdan söz ettiklerinde ise bana öğretiyorlar.”

Cevabım: Evet, bu doğru. Kabala’da denir ki, bir dost, kusurlarınızı onun aracılığıyla keşfettiğiniz kişidir. Çünkü bu şekilde ilerlemenize yardımcı olur.

Sizi öven kişiler yolunuzu zayıflatır; sizi gereksiz bir üstünlük, mükemmellik vb. duygusuyla doldururlar. Hiç yardımcı olmazlar.

Olumsuz niteliklerinizi hissettiğiniz kişiler arasında gerçekten gelişirsiniz.

Bu, bir dostun, yanında kendini rahat hissettiğin “Seninle kendimi iyi hissediyorum, çok hoş,” dediğin biri olmadığı anlamına gelir. Hayır, tam tersine. Gerçek dostlar, sizi uzaklaştırıyor gibi görünen ve yakınlaşmak için çaba göstermeniz gerektiğini hissettiğiniz kişilerdir. Sizi kendinizin ötesine geçmeniz için harekete geçirenler, gerçek dostlarınızdır.

Yorum: “Görünmez bir kırmızı iplik, zamana, mekâna veya koşullara rağmen kaderde buluşacak olanları birbirine bağlar. İplik, uzayabilir veya dolaşabilir, ancak asla kopmaz.”

Cevabım: Elbette. Çünkü başından beri hepimiz birbirimize bağlıyız. Herkes zaten kendi koşulu içinde var olur. Ve eğer ortak ruhun ıslahı sonucunda bir şekilde birbirimizle karşılaşmamız gerekiyorsa, bu zaten manevi genlerimiz tarafından önceden belirlenmiştir.

Bu yüzden, karşılaşmalarımız veya ayrılıklarımızda tesadüfi değildir. Endişelenmeyin.

Önemli olan, gelişiminizin her aşamasında başkalarıyla karşılaştığınızda olabildiğince nazik, dostane ve samimi olun. O zaman asla hata yapmaz ve her zaman ruhunuzun ıslahı yönünde ilerlersiniz.

Hiçbir şey tesadüf değildir. Tüm karşılaşmalarımız önceden belirlenmiştir. Bu kaderdir!

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Uncategorized - Çin’in Kadim Bilgeliği için yorumlar kapalı