Benden istenen tek şey, başıma gelen her şeyin doğadan – yani her şeyi yaratan ve yöneten o tek kaynaktan – geldiğini kavramaktır. Bu güç, bizi doğayla dengeye ulaşacağımız nihai amaca doğru ilerletir.

Hayatımdaki her etki, beni bu hedefe biraz daha hedefli biçimde yöneltmek içindir. Dolayısıyla asıl soru şudur: Şu anda yaşadığım bu olumsuz durumu, kendimi hedefe daha güçlü biçimde yönlendirmek için nasıl kullanabilirim? Önce hedefle bağ kurmam gerekir; ardından (ve ancak hedefle bağ kurduktan sonra) dışımdan aldığım bu etkinin içimde tam olarak nereye dokunduğuna bakmalıyım. Neyi hedef alıyor? Çoğu zaman hedef aldığı şey egomdur, yani başkaları pahasına kendi çıkarım için haz alma arzumdur. Zaten içimde bundan başka bir şey yok. Ancak arzularımda, düşüncelerimde ve ruh hâllerimde sürekli işleyen doğanın gücü; her seferinde egonun belirli bir noktasına, niteliğine, tezahürlerine ve gizli yerine dokunur.

Ego için en güçlü ve en acı verici darbe genellikle gururun zedelenmesidir. İnsan en çok utançtan korkar. Başkalarının gözünde küçülmek, aşağılanmak ve içimizdeki önemli hissetme duygusunu kaybetmek insanı dehşete düşürür. Gururun yenilgisi, “Ben” duygusunun yenilgisi, yaşayabileceğimiz en sarsıcı histir. Bu duyguyu yaşamaktansa ölümü bile tercih edebileceğimiz olur; çünkü utanç, içimizdeki insanı siler. Kişinin “ben” dediği şeyi yok eder ve geriye yalnızca hayvansal beden kalır. O seviyeye düşmeyi kabul edemeyiz. Bu nedenle, utanç yaşamamak için her şeyi göze alabiliriz.

İşte tam da bu duygu, yani utanç yaşama ve egoist benliğin sarsılması riski, doğanın bizi hedefe doğru harekete geçirmek için verdiği en büyük itici güçtür. Kabala bilgeliğine göre, yaratılış düzeninin ve dünyaların ortaya çıkışının en başında bu utanç hissi vardır. Bu nedenle, dönüşüm ve ıslah için en etkili aracımız budur.

Eğer kendimizi doğru hissetmeyi, içsel bir muhasebeyi sürekli canlı tutmayı, utancı fark edip onun üzerine yükselmeyi öğrenirsek, egomuz üzerinde çalışmamız kolaylaşır. Utanç artık yıkıcı bir güç olmaktan çıkar ve yol göstericiye dönüşür; bizi doğanın pozitif, özgecil gücüyle dengeye ve manevi yükselişe doğru yönlendiren bir rehber olur.

Filed under: Doğa, Dünya, Egoizm, Kabala, Maneviyat - Başıma Olumsuz Bir Şey Geldiğinde Ne Yapmalıyım? için yorumlar kapalı

Birçok Kabalistik kaynakta, manevi olanın ancak dua gücüyle edineceği söylenir. Dünyadaki çoğu insan, duanın ne olduğunu anladığını düşünür, ancak gerçekte durum bundan çok uzaktır.

Kabala biliminde şunu öğreniriz:

Görün ki, bütün oluşacaklar oluşmadan ve yaratılanlar yaratılmadan önce, Üst Işık tüm var oluşu doldurmuştu. Ve hiçbir boşluk yoktu. (Ari, Hayat Ağacı)

Üst ışık (ifşa olmamış formunda Yaradan) yoktan yarattığı arzuyu doldurdu. “Yoktan var olma” tam olarak yaratma eylemidir.

Sonra Yaradan, bu arzuyu değiştirmeye ve dönüştürmeye başladı, böylece daha sonra bağımsız bir yaratılan oluşturulabilecek bir şeye dönüştü. Arzu birçok parçaya bölünene kadar üzerinde çeşitli eylemler gerçekleştirdi; Kabala’da buna ortak ruhun (Adem) parçalanması denir.

Bu ortak ruhun parçaları, her biri bir nokta haline gelene kadar giderek daha fazla bölündü; bu nokta, içimizde tutuşan ve Yaradan’a olan özlemimizi hissettiğimiz kalpteki noktadır.

İlk başta bu his bilinçsizce ortaya çıkar. Nereden geldiğini veya neden bize huzur vermediğini bilmeyiz, ama bu bizi Kabalistik bir gruba götürür. Manevi yolumuz böyle başlar.

Grupta çalışırken, yaratılışın doğasında egoizmden başka bir malzeme olmadığını anlamaya başlarız, çünkü şöyle denir: “Kötü eğilimi ben yarattım ve ıslahı için Tora’yı verdim.” Egoizm, Yaradan tarafından kasıtlı olarak yaratılmıştır, böylece kişi kendini ona kaptırabilir, onu yanına alabilir ve sonra onu ıslah ederek Yaradan’a yükselebilir.

Bu nedenle, bizim görevimiz içimizdeki egoizmi ortaya çıkarmak ve onu “arzu” (Hisaron) olarak adlandırılan doğru şekline getirmektir.

Mesele şu ki, dünyevi arzulara daldığımızda, manevi sistemi etkilemiyoruz, onun içinde değiliz. Ancak, Adem’ın manevi sistemine entegre olmak, onun parçalarıyla birleşmek için yönlendirilen, doğru şekilde oluşturulmuş bir arzu, onu etkiler ve buna “dua” denir, yani bu, yaratılışın genel sistemi içinde bağ kurmak ve doğru şekilde işlev görmek için yapılan bir istektir.

Bu nedenle, her şeyin sadece dua yoluyla, kişinin arzusunun doğru şekilde oluşturulmasıyla elde edildiği söylenir.

Filed under: Birlik, Dua, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Her Şey Dua İle Edinilir için yorumlar kapalı

Rabbi Elazar şöyle dedi: “Yaradan, ‘Bütün dünya sadece bunun için yaratıldı’ dedi. Bu, bütün dünyanın Tanrı korkusu için yaratıldığı anlamına gelir” (Rabaş, “Toplumun Amacı – 1”).

Egoist duygularımızla, her şeyi “kendimize” alma arzusuyla algılayamadığımız yüce bir amaç vardır. “Kendimizden” çıkmak ve “benim dışımda” olan şeylere ilgi duymak, manevi korku (Yirat HaShem) olarak adlandırılır.

Şu anda, kendimi nasıl dolduracağım ve koruyacağım konusunda endişeliyim. Buna kendimiz için korku denir.

Bilinçaltında, kendimize, egoizmimize faydalı olanı çekmek ve zararlı olanı uzaklaştırmakla sürekli meşgulüz.

Manevi korku, benim dışımda olan şeylerden korkmam anlamına gelir. Bir annenin tüm düşüncelerinin küçük çocuğunda ve onunla ilgili şeylerde olduğu gibi, ben de başkaları ve Yaradan için endişelenirim.

Bu korkuda, kendi dışımdaki, egoizmim dışındaki bir başkası için duyduğum bu endişede, üst gerçekliği hissederim.

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Manevi Korku için yorumlar kapalı

Soru: Modern eğitim sisteminde olduğu gibi, bütünsel yetiştirme ve eğitim sisteminde yapay bir zorlama yok mu?

Cevap: Bütünsel yetiştirme sisteminde zorlama olamaz, sadece gereklilik bilinci olabilir. Önümüzde duran hedef bizim için tamamen istenmeyen bir şeydir; egoizmimiz buna kesinlikle karşıdır, ancak kaçışımız yoktur. Yavaş yavaş bu gerekliliğin etkisiyle, birdenbire bunun içindeki değerleri görmeye başlarız: “Düşünelim, bununla ne ediniyoruz? Bunun mümkün olduğunu varsayalım. Belki ütopiktir ama bir peri masalı oynayalım.”

Bu durumda gerçekte ne olduğunu keşfetmeye başlarız. Kişi bununla tatmin olur mu? Sonuçta, biz sadece dolum edinmek istiyoruz. Ne içinde, neyle ve nasıl? Kişi tüm ihtiyaçları, tüm arzuları ile ne dereceye kadar doyuma ulaşır? Mevcut durumumuzda kaç arzuyu tatmin edebiliriz?

Yorum: Çok fazla değil, yaklaşık yirmi.

Cevabım: Doğru. Ve o zaman bile, hemen ve anında yeni bir boşluk hissetmeye başlarız ve bir kez daha tatmin olmak için koşuşturmaya başlarız, yeni kaynaklara doğru acele ederiz. Peki, bütünsel tatmin nedir, ya da ne anlama gelir?

Burada, kendimi başkalarına dahil ederek, başkalarıyla bağ kurarak, doygunluk, tatmin olma, sürekli olarak kelimenin tam anlamıyla duyusal ve yaratıcı bir “orgazm” yaşama yeteneği kazanmaya başladığımda, tamamen yeni bir varoluş biçimini ifşa etmeye başlıyoruz. Bu, benim içimde var ve sürekli büyüyor.

Bu muazzam bir şoktur. Ve bu şok süreklidir; sizi yormaz veya itmez. Artık başka bir şey denemek istemezsiniz: “Şimdi biraz baharatlı bir şey istiyorum…” çünkü her iki nitelik de bir arada mevcuttur: egoizm ve onun üstünde bağı edinmek.

Böylece, yaşamın duyusal ve bilişsel olarak tamamen yeni bir seviyesini ifşa etmeye başlarız. Doğanın yeni bir katmanına nüfuz eder ve tüm doğayı yöneten tek gücü tanımaya başlarız. Eğer Tanrı varsa (insanların genellikle söylediği gibi), o zaman pratik olarak Tanrı’ya eşdeğer hale geliriz. Zaman algısı ortadan kalkar — geçmiş, şimdiki zaman ve gelecek.

Tüm varoluşun akışının üstüne yükselirim. Diğerleriyle bütünleşerek, içimde sürekli değişen, tüm metamorfozlarıyla parıldayan ebedi, mükemmel bir resim oluşturur. Aynı zamanda, sürekli olarak daha büyük bir başarı, doygunluk, haz, biliş ve ifşaya girerim.

Aniden, bedenimin benden uzaklaştığı bir duruma ulaşırım. Bedenim ikincil hale gelir ve onun hissi o kadar kaybolur ki, ölse bile bunu hissetmem. Tüm sistemde ustalaşarak, kendimi onun içine dahil ederek, hayvansal kısmımın nasıl öldüğünü hissetmem.

Tıpkı şu anki hayvansal seviyemizde, bitkisel seviyedeki tırnaklarımızı veya saçlarımızı keserken hiçbir kayıp veya acı hissetmediğimiz gibi, burada da bir sonraki seviyeye, İnsan (Adem) seviyesine yükseldiğimde, hayvansal bedenin ölümünden hiçbir kayıp hissetmiyorum. Bunun gerçekleştiğini bile hissetmiyorum, o kadar ki kendimi ondan koparıyorum ve yeni seviyeye uyum sağlıyorum.

Tüm bunlar dinleyicilere yavaş yavaş ifşa olursa, doğanın bizi sadece yeni bir seviyeye ulaşmak için tüm bu krizlerden geçirmekle kalmayıp, bizi özel bir şeye doğru yönlendirdiğini anlarlar. Ve sonra ciddi motivasyonlar geliştirirler.

Dahası, bu, onların dünyadaki mevcut, çalışmadan geçen koşullarını haklı çıkarır, çünkü bir sonraki, daha yüksek seviyeyi edinerek, bu dünyaya gerekli olan her şeyi sağlarsınız ve bunun sonucunda her bir kum tanesi, Einstein’ın formülüne göre, size aniden muazzam miktarda enerji verir.

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Bir Peri Masalı Oynayalım için yorumlar kapalı

Soru: Mantık ötesi inançta, mantık nedir?

Cevap: Mantık ötesi inançta, üst olanın mantığı vardır. Alt olanın mantığı, dünyaya kendi aklım ve hislerim aracılığıyla baktığım ve böylece var olmamdır. Ancak bu şekilde, sadece kendi seviyemde bir düzlemde ilerlerim ve asla onun üzerine yükselemem.

Buna, mantık altı inanç ya da mantık içinde inanç denir ve inanç, ihsan etme niteliği, mantık ötesi değildir ve eylemlerimi belirlemez.

Mantık ötesi inançta, sanki gözlüklerimi gözlerimden çıkarıyor ve üsttekinin dışında bir şey görmüyormuşum gibidir. O’nun istediği her şeyde üste katılmaya hazırım.

O’na yapışmanın gücü aracılığıyla, O’nun hissiyatını ve O’nun bilgisini edinmek istiyorum. Bu eylemde, kendimi tamamen iptal etmeye, kendi “ayarlarımdan” ayrılmaya hazırım.

O’nun derecesine ulaştığımda, daha önce sahip olduklarımın üzerinde olan O’nun inancına (O’nun ihsan etme niteliğine) ve bilgisine zaten sahip olurum.

Daha büyük bir ihsan etme gücüyle, aynı zamanda üst aklı da edinirim. Buna, önceki mantık ötesi inanç denir. Bu şekilde daha yüksek bir dereceye ulaşırım.

Bu nedenle, mantık ötesi inançla yürüyenler aslında aklı da ekler; çünkü yeni algı kapları edinirler, zira akıl, edinim ve Hohma ışığı ancak Hasadim ışığı (ihsan etme, inanç) içinde yayılır.

Ve hayvansal bir zihin içinde kendi mantıklarının ötesine geçemeyenler, bulundukları duruma tutunup kalırlar; daha fazlasını istemezler ve daha yüksek bir derecenin önünde, öğretmenin önünde kendi görüşlerini iptal edemezler, bu yüzden hiçbir şey edinemezler ve hayvan olarak kalırlar.

Onlar kendi mantıklarının sınırları içinde zeki ve akıllı olabilirler, ancak üst bilgelik diye bir şeyin var olduğunu bile anlayamazlar. Sonuçta üst bilgelik, her zaman sanki altında hiçbir temeli yokmuş gibi görünür.

Filed under: Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Üst Mantık için yorumlar kapalı

Soru: Kabala neden bazı insanlar için hayatın anlamı ve değerli bir şey olurken, diğerleri için kabul edilemez bir şey oluyor?

Cevap: Kabala’yı kabul edemeyenler, henüz manevi ışığa karşılık gelen arzuyu hissetmemişlerdir ve bu nedenle bu bilgeliği reddederler.

Doğası gereği egoist olan bir insan bunu düşünmek istemez. Kabala onu rahatsız eder; bilinçaltında onu bir şeye mecbur kılar ve onu çekici bulduğu alandan tamamen farklı bir alana yönlendirir. Bu gerçekliğin var olmasını istemez; ruhun ya da öbür dünyanın var olmasını istemez; kendisi için icat ettiği çerçeve içinde kalmayı tercih eder. Bu ilk nedendir.

İkincisi, Kabala’ya gelen ve onu çalışmaya başlayan insanlar, birdenbire kendilerini değiştirmeleri gerektiğinin söylendiğini keşfederler!

“Buraya gelmemin amacı bilgi, nitelikler ve duygular edinmek ve bunları ifşa etmek, başka bir deyişle kendimi doldurmaktı. Ancak burada, başkalarını doldurarak Yaradan’ı doldurmam gerektiği ve ancak kendimden dışarıya doğru böyle bir hareketle manevi dünyayı hissetmeye başlayabileceğim söyleniyor. Buna karşı hiçbir çekicilik veya eğilim hissetmiyorum. Öyleyse, izin verin! Siz Kabalanızla kalın, ben gitmeyi tercih ederim.”

Böyle birçok insan var. Ayrıldıklarında aldatılmış hissederler: İlk başta büyülenmiş ve çekilmiş gibi görünürler ama sonra birdenbire bunun hiç de düşündükleri gibi olmadığını ve sadece zaman ve enerji harcadıklarını keşfederler. Ve çok hayal kırıklığına uğrayarak ayrılırlar.

Onlar, Yaradan’ı hemen “sakalından” yakalayacaklarını, bu dünyayı ve öteki dünyayı ele geçireceklerini, her şeyi kontrol etmeye başlayacaklarını, kendi değerli, sevgili benliklerini doldurmak için bazı sırları keşfedeceklerini hayal etmişlerdir.

Ancak, her şeyin tamamen farklı bir anahtarda olduğu ortaya çıkar. Manevi dünya, bir elektrik motorunda olduğu gibi, dünyamızla eş zamanlı bağ halinde, bir sonraki seviyede, ihsan etme seviyesinde yer almaktadır.

Bu nedenle, çok hayal kırıklığına uğrayarak ayrılırlar ve muhaliflerimiz olurlar.

Yine de biz bunu destekliyoruz. Bin kişinin çalışmaya başladığı, ancak sadece bir kişinin kaldığı söylenir. Onların Kabala’dan nefret edenler haline gelmeleri önemli değildir. Bir egoist başka nasıl tepki verebilir ki?

Ancak kişinin Kabala ile bağı hala devam eder ve yavaş yavaş bir şeyler onun içine işler. Bizim muhalifimiz olarak bizden uzak olsa da, hala bizimle bağlıdır. Onun içine aldığı kıvılcım çoktan harekete geçmeye başlamıştır.

Filed under: Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Bin Kişi Çalışmaya Başlar Ama Sadece Bir Kişi Kalır için yorumlar kapalı

İlerlemek için çevrenin etkisi dışında başka hiçbir aracımız, beni ileriye taşıyabilecek başka hiçbir kaldıraç yoktur. Eğer benliğimin tamamı, bütünüyle ve eksiksiz olarak yalnızca kendi içimde yoğunlaşmışsa, beni içeriden dışarıya doğru yönlendirebilecek hangi güç olabilir? İçimde böyle bir güç yok.

Tüm güçlerim “benim için”, “kendi çıkarım için” hareket eder. Bunun zıddı olan, “başkalarının (komşunun) iyiliği için” bir eylemi nasıl yaratabilirim? Doğada böyle bir güç nereden elde edilebilir?

Bu amaçla ruh, iki parçaya bölünmüş bir durumda yaratılmıştır: ben ve çevremdeki dünya. Bize tek bir özgürlük verilmiştir — hangisinin daha önemli olduğunu seçme özgürlüğü. Eğer maneviyatı edinmek istiyorsanız, çevrenizi öyle bir şekilde düzenleyin ki, sizin için kendinizden daha önemli hâle gelsin.

Gerçekte bu dışsal bir çevre değildir; bu benim kendi ruhum AHP’ım, ruhumun Kli’sinin “giysileri” ve “saraylarıdır”. Bana yalnızca dışarıdaymış gibi görünür.

Kıskançlık ve onur arzusu sizi çevreye, ruhunuzun parçalarına çeker. Onları yapay olarak organize edin ki sizi etkilesinler.

Bizim seviyemizde, içsel olarak manevi olan psikolojik bir yaklaşım bize verilmiştir.  Beni çevreleyen bu arzularla (Kelim) bağ kurarak ve görünüşte kıskançlığımı ve onur arzusunu kullanarak, aslında bu arzuları kendime geri çekiyorum; böylece onlar benimle bağlı hâle geliyor ve değerler sistemimi belirliyor.

Peki kıskançlık ve onur arzusu nereden geliyor? Ruhun iki parçaya ayrılmasından — kendim ve dünya.

“Ona karşı (egoma karşı) yardımı” kullanmak isteyerek, bana ait olan bu dışsal arzuları harekete geçiririm; böylece onlar da karşılığında beni etkiler. Daha sonra, aslında yalnızca kendimizle, arzularımızla, niteliklerimizle çalıştığımızı ve her şeyin en başından beri bu şekilde düzenlenmiş olduğunu ifşa edeceğiz.

Ancak çevreyi organize etmek dışında, beni “kulağımdan tutup” gerçek arzularıma, ruha doğru yönlendirebilecek başka hiçbir güç yoktur (ve asla da olmayacaktır). Dünyada bundan başka bir güç yoktur.

Acı çekmek beni daha hassas hale getirebilir ve bir çözüm aramaya yöneltebilir. Ama çözüm aynı olacaktır – kendimi çevrenin etkisi altına bırakmak.

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Kendini Kıskanmak için yorumlar kapalı

Dünyamız haz alma arzusuna göre işler; yani, yaratılışın her parçası, anlayışına, içsel yapısına, doğuştan gelen niteliklerine, yetiştirilme tarzına ve çevrenin etkisine göre, kendisi için en faydalı olanı belirlemek üzere içgüdüsel olarak içsel bir hesaplama yapar. Bizler başka türlü davranamayız.

Her birimizin her an ne kadar egoist bir hesaplamaya kilitlendiğinin farkında bile değiliz. Ve merhametli bir eylemde bulunduğumuzda bile, bunu sadece bir şeyler kazanmak için yaparız; aksi takdirde, bu şekilde davranmak için hiçbir motivasyonumuz olmaz. En küçük atom parçacığından en eğitimli ve gelişmiş insana kadar tüm doğa bu şekilde işler.

Ancak başka bir niyet daha vardır: kendi yararı için değil, başkasının yararı için ihsan etmek. Bu, zıt-dünya, zıt-madde, bu dünyada var olan her şeyin tam tersidir.

Orada kişinin kendisiyle ilgili bir düşünce bile olamaz; böyle bir düşünce kısıtlanmış (Tzimtzum) ve yok edilmiştir. Her şey, yalnızca başkasının iyiliği için duyulan kaygıyla yönetilir ve hareket eder.

Peki, böyle bir vizyona ve hesaplamalara nasıl yaklaşabiliriz? Doğal olarak, bu bizim gücümüz dahilinde değildir, çünkü bizim dünyamızda böyle bir güç yoktur. Onu, Mahsom adı verilen manevi dünyanın sınırlarının ötesinde var olan diğer, zıt gerçeklikten kendimize çekmeliyiz.

Peki, her şey form eşitliği yasasına göre işliyorsa ve benzerler birbirine bağlanıyorsa, bu gücün bize ulaşması nasıl mümkün olabilir? Yine de, “kaynağa dönen ışık”, “ıslah eden ışık” veya “saran ışık” olarak adlandırılan özel bir güç vardır ve bu güç, o zıt dünyada olma arzumuzun ölçüsünde bize ışık tutabilir.

Bu ışık, özlemimiz sahte olsa bile, o dünyayı anlamasak veya hissetmesek bile, onunla en azından bir bağımız, tek bir temas noktamız, “kalpteki nokta”, manevi dünyanın bir kıvılcımı olduğu sürece bize yardımcı olur.

Bu kıvılcım üzerinde çalışırsak, çabalarımızın ölçüsünde, manevi güç üzerimize parlar ve bu çabaları o nokta etrafında “manevi beden”e dönüştürür ve bu da büyümeye başlar. Ta ki, o zıt-dünyaya girmenizi sağlayan tam bir manevi kap haline gelene kadar ve o zaman kendinizi “karşıt gerçeklik”te bulursunuz.

Değişimleri getiren gücü – kaynağa geri dönen ışığı, niyetlerimizi egoist olmaktan başkasına ihsan etmeye doğru ıslah eden ışığı – talep etmek dua olarak adlandırılır. Ve özlemimizin, talebimizin, ısrarımızın ölçüsünde, bu mucizevi güç üzerimizde etki eder ve içimizde değişiklikler gerçekleştirir.

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Zıt-Dünyaya Doğru Atılım Yapmak için yorumlar kapalı

Yukarıdan yönetildiğimizi ve bunun bir oyun gibi olduğunu anlamamız gerekiyor. Şu anda, gerçeklikte en önemli unsur olduğumu hissediyorum. Ama bu his, önceden belirlenmiş bir programdan başka bir şey değildir.

Aslında bende özel ya da önemli bir şey yoktur. Bu şekilde yaratıldım ki, “içimde” çok önemli bir şey gibi hissettiren şeye doğal olarak özen göstereyim, oysa bu içsel algı bana dışarıdan göründüğünden daha yabancıdır.

İçimde sürekli kendime odaklanmamı sağlayan yerleşik bir program var. Otomatik olarak sadece kendimle ilgilenerek çalışıyorum, neredeyse bir robot gibi. Bu nedenle görev, bu iç programı ayırt etmek, gerçeğe ne kadar zıt olduğunu görmek ve ardından bilinçli olarak çaba yoluyla inşa ettiğimiz dış bir programa geçmeye çalışmaktır.

Bu, yaratılış eylemine geri döndüğümüz ve Yaradan yerine, O’nun ışığının gücüyle, tıpkı Yaradan’ın bizi mevcut arzularımızla ilgili olarak programladığı gibi, kendimizi dışsal arzularımızla (Kelim) ilgili olarak yeniden programlamaya başladığımız anlamına gelir.

Bu şekilde, Yaradan’la aynı eylemi gerçekleştiririz. Yaradan’ın çalışmasını inceler, gerçeklik üzerinde kontrol elde eder, bilgelik kazanır ve gerçekliği Yaradan’ın algıladığı biçimde görmeye başlarız.

Bu çalışma “mantık ötesi” olarak adlandırılsa da aklı reddetmez. Aksine, Yaradan’ın içimde oluşturduğu şeyi sürekli kontrol ederim ve sonra aynı formu dışa doğru uygularım. Ama önce egomu adım adım dikkatlice incelemeliyim çünkü tam olarak aklın içinden mantık ötesine geçebilirim.

Yaradan beni sürekli kendimi düşünmem için programladı. Ama şimdi kontrol ediyorum ve bunun ne kadar yapay ve temelsiz olduğunu, hiçbir fayda sağlamadığını, hatta zarar verdiğini ifşa ediyorum.

Buradan programın yönünü tersine çevirmeyi; içe dönük alımdan dışa dönük ihsan etmeye geçmeyi öğreniyorum.

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Kendimizi Geliştirmek için yorumlar kapalı

Doğal egoizmi, kamuoyu ya da eğitim gibi yapay araçlarla ortadan kaldıramazsınız. Bunun doğal bir din dışında tedavisi yoktur. (Baal HaSulam, Son Neslin Yazıları).

Baal HaSulam,  ne eğitimin ne de kamuoyunun insanlığa yardımcı olacağına, sadece dinin yani mutlak ve sınırsız olan aydınlanmanın yardımcı olacağına inanır. Din derken Baal HaSulam Kabala bilimini ifade eder; bu bilim üst gücü ortaya koyar, bu sistem sayesinde bu güç, sonsuzluk dünyasındaki en yüksek noktasından itibaren tüm dünyaları, yönetim sistemini, en alt dünyamızda bizleri yönetir.

Bu sistemin nasıl işlediğini anlamadan ve ona kendi tarafımızdan, aşağıdan yukarıya uyum sağlamadan, hayatın anlamına ulaşamayız. Aynı zamanda “hayatın anlamı” kavramına herhangi bir felsefi çağrışım da yüklemiyoruz; çünkü hayatın gerçek özünü anlamadan normal şekilde işlev göremeyiz.

Yaratılışın amacına doğru olan gelişim yönüyle uyumlu her eylemimizin bize fayda sağladığı ve olumlu sonuçlar verdiği bir duruma doğru ilerliyoruz. Eylem tam olarak amaca yönelik değilse, bizi ona yaklaştırmıyorsa, olumsuz bir sonuç doğurur ve acı çekeriz. Üstelik bu sistemle benzer olmadığımız için, hangi eylemlerin hangi sonuçları doğurduğunu bilmeyebiliriz.

Gelişimimizin bu noktasında tam olarak ne yapmamız gerektiğini bilmek, yerimizde saymayı ya da geriye gitmeyi bırakmak; düşmemek, darbeler almamak ve krizden krize savrulmamak için, Kabala biliminin ne söylediğini anlamamız gerekir.

Kabala bilimi, insanın hangi sistem içinde yaşadığını ve onu hangi dünyaların kuşattığını; üst gücün, Yaradan’ın, bu dünyalar aracılığıyla alt dünyada bizi nasıl yönettiğini; Yaradan’ın yönetimine nasıl karşılık vermemiz gerektiğini ve varmamız gerekeni yani Yaradan’la tam benzerlik, uyum ve yapışma hâlini açıklar.

Günümüzde Kabala bilimi çok önemli hâle geliyor; çünkü bugün hiçbir küresel liderin ne filozofların ne de bilim insanlarının, nerede olduğumuz, kendimize nasıl davrandığımız ya da yıkıma doğru gitmek yerine az çok katlanılabilir bir “yarın” sağlamak için kendimizi nasıl yöneteceğimiz konusunda sağlam bir fikre sahip olmadığını görüyoruz.

Bugün birçok insan bunun giderek daha fazla farkına varıyor, ancak insanlar hâlâ “Kabala” olarak bilinen bir bilgi sistemi olduğunu anlamıyor.

Genel olarak, dine sadece üst güce olan inanç değil, onun incelenmesi diyoruz. Yani, Kabala bilimi üst gücün bilimidir. Eğer üst güç bizi bir sistem aracılığıyla yönetiyorsa, o sistemi inceleyebiliriz. Üst gücün kendisini incelemek imkânsız olabilir, ancak en azından onun bize etkisi anlaşılabilir, incelenebilir ve uygulanabilir.

Kabala bilimine geçmişte hâkim olmuş olan Kabalistler, zamanın derinliklerinden bize şunu yazarlar, üst gücün arzusu, bizim O’nu ifşa etmemiz, O’nun iyiliğini, ebediliğini ve mükemmelliğini anlamamız ve O’na benzemeye çabalamamızdır.

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Kabala Biliminin Ne Söylediğini Anlamak için yorumlar kapalı