Yorum: Hayatınızda muhtemelen her şeyden vazgeçmek istediğiniz çıkmaz sokaklar olmuştur.

Yanıtım: Eğer hayatta herhangi bir şey başardıysam, hala sizin yaşamak zorunda olduğunuz şeyleri yaşamadığımı mı düşünüyorsunuz? Gerçekten de herhangi bir aşamanın, onları atlamamı sağlayan bir tür himaye nedeniyle benim için iptal edildiğini mi düşünüyorsunuz? Maneviyatta böyle bir şey yoktur. Bu sadece bizim dünyamızda, sadece hayvan seviyesinde mevcuttur.

Soru: Durumunuz ne kadar kritikti? Korkunç bir umutsuzluk hissettiniz mi?

Cevap: Evet, özellikle de öğretmenim Rabaş ile birlikte gittiğimiz ve birlikte kaldığımız Tiberya’da. Onun her şeyi vermeye hazır olduğunu ve benim hiçbir şey alamayacağımı hissettim.

Her şeyin bana bağlı olduğunu anladım: Kendimi açmalı ve dünyada başka hiçbir şeye benzemeyen şekilde maneviyatı arzulamalıydım. Geceleri evimizin balkonunda oturur, iki paket sigara içerdim ve hiçbir şey yapamazdım. Hiçbir şey! Kesinlikle umutsuz olan koşulumu anlamıştım.

Ama ne yapabilirdim ki? Ne de olsa umutsuz bir durumdu; bu koşul kendini bana böyle gösterdi. Ama bir çıkış yolu olmalı! Her ruh için bir çıkış yolu vardır. Şimdi benim için çözüm nedir?

Soru: Rabaş bunu biliyor muydu?

Cevap: Elbette biliyordu. Hissetmemiş olması mümkün değil.

Bir insan bu koşullardan geçmelidir! Öğretmen hiçbir şey yapamaz. Sizin bu koşullardan geçmeniz gerekir ve o sizin bu koşullardan geçmenizi bekliyor. Hepsi bu, tıpkı Yaradan’ın bunu beklediği gibi.

Filed under: Kabala, Maneviyat | Maneviyatta Himaye Yoktur için yorumlar kapalı