Soru: Kongrede her zaman manevi bir yükseliş yaşıyoruz, bundan sonra düzenli olarak derslere katılacağıma, dağıtım yapacağıma, makaleler yazacağıma ve metinleri düzenleyeceğime – her şeyi yapacağıma – güveniyorum. Tabii ki bu geçici bir durum. Kendimle ilgili düşüncelere takılıp kalmadan bu duyguyu nasıl kullanabilirim?
Bu sorumluluğu önce kendim mi üstlenmeliyim, yoksa dostlarımı düşünüp onların da aynı şeyi yapabilecek güce sahip olmalarını mı sağlamalıyım? Bir sonraki kongreye kadar ortadan kaybolmaktan nasıl kaçınabilirim?
Cevap: Bir sonraki kongreye kadar ortadan kaybolursanız, sadece katılmak, gözlemlemek ve dinlemek için gelen bir denetçi olursunuz, başka bir şey değil. Böyle bir koşulun varlığından pişmanlık duymanız için en önemli çalışma kongreler arasındaki günlük çabadır.
Kongreden sonra pasif bir duruma dönmek, hiç katılmamış olmaktan çok daha kötüdür. Geldiniz, bağlandınız, kendinizi doldurdunuz ve sonra gittiniz, bu da her şeyi dışarı döktü. Kendinize veya başkalarına hiçbir şey katmadınız; bu tam bir kayıptır. Bu koşula dikkat edin. Hayat başladığınızdan daha olumsuz bir dengeyle sona erebilir.
Eğer dağıtım yoksa, o zaman hepsi boşunadır! Baal HaSulam, Rabaş ve tüm büyük Kabalistlerin bu konuda yazdıklarına bakın.
Sizler oturup öğretmenin güzel sözlerini dinlemek için değil, dünyayı ıslah etmek için seçildiniz. Eğer bunu yapmıyorsanız, hiçbir şey yapmamak daha iyidir. Gidin ve dinlenin. Ciddi konuşuyorum.
Yaradan’ın iradesini kendileri aracılığıyla dünyaya getirmek için yukarıdan bir çekim alan ve bunu yerine getirmeyen bir kişiye ne olacağını hayal bile edemezsiniz. Bu konuda şöyle denir: “Onlar için hiç doğmamış olmak daha iyi olurdu.”
Filed under: Dağıtım, Kabala, Kongre, Maneviyat, Yaradan -
Kongreden Kongreye için yorumlar kapalı
