Evrende sadece ışık ve Kli vardır. Işığın, Kli önünde farklı tezahürleri olduğu gibi, Kli’nin de kendini hissetmesinin farklı yolları vardır. Bu dünyada kendini ya cansız, ya bitkisel ya da hayvansal olarak hisseder; burada kendini hiç fark etmez, ne olduğunu bilmez ve yalnızca alma arzusuna göre hareket eder.

Bunlar, yaratılışın kendisini dışarıdan göremeyen ve kendisini inceleyemeyen cansız, bitkisel ve hayvansal seviyeleridir. Ardından, yaratılışın alma arzusuyla ve tüm nitelikleriyle dışarıdan ilişki kurabileceği “konuşan”, “insan” seviyesi gelir. Ancak bu da çok özneldir.

Kendini yanlış algılasa, alma arzusunun içinde ne olduğunu anlayamasa ve tüm bunların önceden belirlenmiş olduğunu görmese bile, yine de kendini bir tür bağımsız nokta, kendisini dışarıdan inceleyen tarafsız ve objektif bir araştırmacı olarak tanımaya çalışır.

Yaratılan, Kli, ne zaman kendini tamamen özgürce yargılayabilir? Yaradan’ın bakış açısıyla kendine bakma fırsatını elde ettiğinde. Kli, ihsan etme arzusunu edindikçe, alma arzusuyla Yaradan’ın ilişki kurduğu gibi ilişki kurabilir. Ve bu iki noktadan başka bir şey yoktur: ya yaratılan olarak ya da Yaradan olarak ilişki kurmak.

Bir kişi ihsan etme Kelim’ini edinirse, iki dünya yani iki düzlemde var olan iki tür farkındalık, hissiyat olduğunu görebilir. Ve ihsan etme Kelim’ini edinmeden önce, kendisininkinden tamamen farklı başka bir bakış açısı olduğunu hiç anlamaz.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | Kendinize Yaradan’ın Bakış Açısından Bakın için yorumlar kapalı