Soru: Kişinin Yaradan’dan merhamet görmesi için dua nasıl olmalıdır?
Cevap: Dua kalpten gelmelidir.
Yorum: Ama biz her zaman kalpten dua ediyoruz.
Yanıtım: Tam olarak bu “her zaman” her şeyi öldürür. Duanın kalitesi sadece kalbinize, Yaradan’a nasıl döneceğinizi düşünüp düşünmemenize bağlıdır.
Dua bir çabadır. Ama ne zaman ve ne için olduğuna bağlıdır.
Soru: Farklı dünyalar, arzularımızın farklı dereceleri midir?
Cevap: Hayır, farklı dünyalar ruhlar tarafından Yaradan’ı edinmenin farklı dereceleridir.
Soru: Gruptaki bağımızdan ötürü altıncı duyu organına gelip, her şeyi aynı şekilde hissedebileceğimizi varsayabilir miyiz?
Cevap: Bunu söylemezdim. Gerçek şu ki Yaradan’ı hissetmeye başladığımızda, her birimizin kendi payına düşen edinimi aldığı netleşmeye başlar.
Soru: Yaradan’a verebileceğimiz en büyük haz, O’nun bize memnuniyet vermeyi amaçladığı anlayışına gelmektir. O’nun planına dahil olduğumuzda nasıl bir çalışma yapmış oluruz?
Cevap: O zaman O’na, bize ve tüm yaratılışa birlikte memnuniyet getiririz.
Soru: Edinimlerimizi bir dostla paylaşmak mümkün mü?
Cevap: Bunu yapmamak daha iyidir.
Soru: Diyelim ki dostlar genişletmek için ortak bir Kli oluşturmaya çalışıyorlar. Onların arzusunu duamla nasıl güçlendirebilirim?
Cevap: Onlara katıl, yardım etmeye çalış ve onlara her konuda başarılar dile.
Soru: Yaradan’a hizmet eden kişi neşeli olmalıdır deniyor. Bu içsel neşe koşulu nedir?
Cevap: Eğer Yaradan’a doğru çaba sarf ediyorsam, o zaman sadece bundan bile neşe duymalıyım.
Her ne kadar ona yaklaşmaya hala çok uzak olsam da, sürekli O’nun hakkında düşünmeli, O’nunla bir bağım olduğunu hayal etmeli, her zaman O’na dönmeli ve mutlu olmalıyım.
Soru: Dostlarla aynı çemberde olmak ne demek?
Cevap: Birlikte çalışmak, çalıştaylar yapmak ve sizi birbirinize yaklaştıran ve sizi Yaradan’a doğru ilerleten çeşitli aktivitelere katılmak, dostlarla aynı çemberde olduğunuz anlamına gelir.
Onlara yardım edin ve onlar da onludaki diğer kişilere yardım edecek. Bu şekilde hep birlikte yükseleceksiniz çünkü kişi grubunun yükseltmesi aracılığıyla manevi derecelerde yükselebilir.
Soru: Onludan gelen övgüleri kabul etmeyi ve utanç hissetmemeyi nasıl öğrenebiliriz?
Cevap: Hayır, onluyu övmeli ve sayesinde ilerleyebildiğimiz dostları bize verdiği için Yaradan’ı övmeliyiz. Çevreden aldığımız her şeyi Yaradan’a atfederiz çünkü dostlara tüm onluyu yükseltme arzusunu veren O’dur.
Soru: Diyelim ki derse geldiniz ve sadece metni herkesle birlikte okudunuz ya da derse geldiniz, metni okudunuz ve dostlarınız için dua ettiniz ya da derse geldiniz ve hiç gücünüz olmadığını gördünüz ve Yaradan’dan dostlarınıza dua etmek ve niyette kalmak için size güç vermesini talep ettiniz. Bu seçenekler Tora’nın ışığını farklı şekillerde mi çekerler?
Cevap: Kesinlikle, tercih edilen seçenek Yaradan’a duayı en çok uyandıran seçenektir. Bu, kaynağa dönen ıslah eden ışıktan ne istediğinize bağlıdır.
İdeal olan, tüm dostları, onluyu, grubu uyandırma ve hep birlikte Yaradan’a yükselme ve son ıslaha kadar doldurabilmesi için O’na ortak Kli’yi temin etme arzusudur.
Yorum: Belli bir gerçeklik algısı var. Evrenin bir kısmı bizi bir kenara itiyor gibi görünürken, tam tersine diğerleri bize yol gösteriyor.
Cevabım: Bunların hepsi Yaradan’ın tezahürleridir. Seni kenara iten ile sana yol gösteren özellikler, duygular, insanlar ve sebepler arasında bir fark yoktur.
Bunların hepsi beni Yaradan’a yönlendirir ya da Yaradan’ın beni kendisine yönlendirme şeklidir. Yaradan beni kafamı karıştırarak ve bana çeşitli şekillerde hitap ederek yönlendirir. Her dakika beni başka bir yere götürür ve “O’ndan başkası yok.” prensibine göre bunların hepsinin Yaradan olduğu anlayışına gittikçe daha çok tutunmam gerekir.
Sonra yavaşça bu müdahaleler ve O’nun benimle yaptığı egzersizler aracılığıyla, bana Kendisini oynamak da dahil olmak üzere önümde oynadığı tüm bu sahnelerin içinde O’nu ayırt etmeyi öğretmek istediğini görmeye başlayacağım.
Yaradan, bana ve başkalarına dair olan düşüncelerini, aklını, arzularını ve niyetlerini edinmemi istiyor; tüm evreni kontrol eden içsel motoru edinmemi istiyor.
Soru: Baal HaSulam’ın Şamati 248. makalesinde “Acele eden kazanır.” der. Acele eden kişi nedir?
Cevap: Aceleci kişi, başkalarına yaklaşmak için eylemlerini güçlendirmek isteyen bir kişidir. Dostlarının onu sevmesini beklemek istemez ancak dostlarını ilk seven kişi olmak için çabalar, söylendiği gibi “Komşunu kendin gibi sev.”.
Aceleci davranan, dostlarına yaklaşmak için yollar arayan kişi her zaman öndedir.
Soru: Kaynaklar, Yaradan’ın ilk ve son olduğunu söylüyor. İlk ve son arasındaki çabam hızlı olmama yardımcı olur mu?
Cevap: Senin çalışman, dostları ve Yaradan’ı tüm gücünle ve arzularınla sevmeye çalışmak.
Soru: Bir dostumuzun kusurlarından bahsettiğimizde onun içsel niteliklerinden mi, yoksa bazı dışsal davranışlarından mı bahsediyoruz? Mesela derse zamanında gelme sözü verdik ama dostum gelmiyor ve tabii ki bunu görüyorum. Bu kusuru haklı çıkarmalı mıyım?
Cevap: Aslında Kabalistler, başkalarında yanlış olarak gördüğüm her şeyin sadece benim içimde olmasından dolayı olduğunu söylerler. Yani başka bir insanda, kendi kötü niteliklerimin bir yansımasını görürüm.
Yorum: Evet ama…
Cevabım: Tepkin tamamen haklı ve bu genel olarak doğru. Islah olmuş bir kişi, en iğrenç ve bariz egoist özelliklerle karşı karşıya kalsa bile, hiçbir şeyde veya hiçbir yerde kötü nitelikler görmeyecektir! Çünkü o bu özelliklere benzemez.
Soru: Diyelim ki siz ve ben aynı gruptayız. Sabah dersinde olmadığımı fark eder misiniz? Benim için mazeret üretir misiniz? Derse katılmamamın sizin hatanız olduğunu düşünür müsünüz?
Cevap: Evet, ben de suçluyum.
Soru: Bana karşı herhangi bir şikâyetiniz olur mu?
Cevap: Hayır. Sadece kendimle ilgili. Ama burada çok yüksek bir seviyeden bahsediyoruz.
Soru: Bu seviyeye ulaşana kadar, bir dostumuzun gruba zarar verdiğini gördüğümüzde nasıl tepki vermeliyiz? Herkes haklı çıkarmak zorunda mı?
Cevap: Tüm dünyanın ıslah olduğunu görene kadar kendinizi ıslah etmelisiniz.
Soru: Ben tek başıma bir dostumda bir kusur görsem, yine bu bendedir diyebilirim ama bütün dostların bu kusuru görmesi bambaşka bir koşul. Değil mi?
Cevap: Fark etmez. Dünyanın ıslah olduğunu ve orada yalnızca Yaradan’ın ifşa olduğunu göreceğimiz bir koşula ulaşmalıyız. Bu durumla ilgili olarak kendimizi bir şekilde hala ıslah olmamış olarak görüyoruz. Dolayısıyla dünyamızda haklı çıkarılamayacak hiçbir durum yoktur.
Soru: Manevi çevremiz çok farklı kültürleri ve gelenekleri temsil eden dostlardan oluşuyor. Tüm bu zenginlik ve çeşitliliği doğru şekilde takdir etmeyi ve kabul etmeyi nasıl öğreniriz?
Cevap: Bizler, bu kültür ve geleneklerle kesinlikle ilgilenmiyoruz. Bizim ilgimiz yalnızca tek kalp, tek adam olmak için bağ kurmakta yatmaktadır. Başka hiçbir şeyi düşünmeden, her şeyden önce hissetmek istediğimiz şey budur.
Soru: Toplantılarımızda her bir kişinin amaçlarını inceleyebilir miyiz?
Cevap: Hayır, bugün bizi en çok ilgilendiren ortak tek bir amaç seçmeli ve onun için dua etmeliyiz.
Soru: Yaradan neden bize doğru çevreyi ve buna ek olarak bu dünyanın yanılsamasını verdi? O ne istiyor?
Cevap: O, manevi arzularınızı tanımlamanızı, onları kendi içinizde arındırmanızı ve Yaradan’ın onlara cevap vermesi için dua etmenizi istiyor.
Soru: Çalışmamızın temeli mantık ötesi inançtır. Ne kadar fazla inanca sahipsek o kadar fazla ışık vardır. Tora’nın ışıklarını edinmeyi bir temel olarak almamalıyız.
İnanç niteliğinde çalışma yeteneğinin artması için, zihninizde bundan nasıl etkilenmezsiniz?
Cevap: Sadece Yaradan’a ihsan etmek üzerine çalışarak, istediğin kadar alacaksın.
Soru: Yaradan’a olan inancı güçlendirmeye devam etmek için Tora’nın ışığını nasıl doğru bir şekilde kullanabiliriz?
Cevap: Bunu yapmak için dostlarınıza tutunmalısınız, birlikte çalışmalısınız ve sürekli kendinizi yükseltmelisiniz.
