Soru: Nihai görevimiz doğru gerçekliği kendi içimizde hissetmek, yani dünyanın dış resminden iç resmine geçmek midir?

Cevap: Elbette! Kuşkusuz. Hiçbir çarpıtma olmaksızın evrenin doğru resmine ulaşmalıyız. Ne de olsa, içsel gerçekliğimizi dışarıya yansıtan ve onu bize dışarıda varmış gibi gösteren şey, kasıtlı olarak bize engel oluşturan egoizmdir.

Şu anda kendi içimde yalnızca cansız, bitkisel ve hayvansal koşullarımı hissediyorum. Fakat insan koşulumu kendi dışımda hissediyorum, çünkü ben mutlak bir egoistim.

Dış nesnelere bağlandığım, onları dahiliyetle, fedakarlıkla, hatta sevgiyle kendime ait olarak kabul ettiğim ölçüde onları içimde hissederim, bir annenin fetüsü içinde hissettiği gibi ve o derecede tüm evren bana dahil oluyor gibi görünür.

Soru: Tüm evreni tamamen hissettiğim zaman bu zaten son mudur?

Cevap: Evet, tabii ki son! Çünkü bu benim tüm doğa ile birliğimin doruk noktasıdır. Tüm doğa içime dahil olduğunda, onu içimde hissettiğimde ve bu doğanın ayrılmaz bir parçası haline geldiğimde, o zaman tüm bu izlenimlerin, parçaların toplamı, doğanın en yüksek ortak düşüncesine, yani Yaradan’a bağlılığım olarak içimde hissedilir.

Filed under: Kabala, Maneviyat | Doğru Gerçekliği Hissedin için yorumlar kapalı