Soru: Niyet neden fiziksel bedenle ilişkili değildir?

Cevap: Çünkü fiziksel beden, alma arzusudur. Alma arzusu, veremez. Dolayısıyla, onun eylemi iki şeyden biri olabilir: ya kendini kısıtlamak ve almamak ya da almak. Bina niteliği ona eklendiğinde, alma arzusuna ne olur?

Yorum: Verme yeteneği eklenir.

Cevabım: Bu nasıl olur? Alma arzusu verebilir mi? İkinci safha, dördüncü safhaya girdiğinde alma arzusu vermeye başlayabilir mi? Bir kısıtlama yapabilir ama asla veremez! Sadece eylemin arkasındaki niyet ona eklenir.

Bu nedenle hem eğitimde hem de ıslahta, aslında alma arzusuna değil, sadece niyetlere dikkat ettiğimizi söylüyoruz. Bizim için önemli olan budur. Niyetimiz ölçüsünde, alma arzusunu alır ve bunları birleştiririz.

Alma arzusunu, yalnızca niyeti artırabildiğim ölçüde kullanırım. Dünya ne için var? Niyet için mi yoksa alma arzusu için mi? Niyet için! Onu sürekli beslemek için. Aynı zamanda, alma arzusu maddedir, hammaddedir. Yaradan’a ait olduğu gibi, şimdi de öyledir. Yaratılış, alma arzusunun üzerine bir niyet inşa edendir.

Filed under: Dünya, Kabala, Maneviyat, Niyet - Dünya Ne İçin Yaratılmıştır? için yorumlar kapalı

Bunlar, bilgelerimizin sonu açıklarken söyledikleri sözlerdir; “İsrail oğullarına söyleyeceğin bu sözlerdir.” Onlar, “Bu sözlerdir” diye kesin bir ifade kullandılar, ne eksik ne de fazla. Bu kafa karıştırıcıdır: Musa’nın, Yaradan’ın sözlerine ekleme veya çıkarma yaptığını ve Yaradan’ın onu bu konuda uyarmak zorunda kaldığını nasıl söyleyebilirsiniz? (Baal HaSulam “Arvut [Karşılıklı Garanti]”)

Soru: Musa’ya: “Ne eksik ne fazla…” diye verilen uyarının anlamı nedir?

Cevap: “Ne eksik ne fazla” ifadesi, tüm kaplar ıslah olana kadar ıslahın devam etmesi gerektiği anlamına gelir.

Başka bir deyişle, Galgalta ve Eynaim (GE), genel ıslah rızası için değilse, var olma hakkına sahip değildir.

Yani, GE uyanmak, kendini ve başkalarını ıslah etmekle yükümlüdür; diğerlerinden önce yükselmelerinin nedeni budur. Onların AHP’ın altında olmalarına izin verilmez, zira kendi saflıkları ve Aviut (bayağılık) dereceleri nedeniyle AHP’ı ıslah etmek onların görevidir.

Filed under: Arvut, Kabala, Maneviyat - Genel Islah Rızası İçin için yorumlar kapalı

Soru: Evrenin genel yasasını (henüz hissetmeden) kanıtlamanın tek yolu, onsuz kendimi kötü hissettiğimi görmek midir?

Cevap: Elbette! Daha fazlasına gerek yok. İnsanlığın birdenbire manevi arayışlara girmesi gerekmiyor. Tüm bunlar son derece pratik, gerçek hayattan şeyler. Kendiniz de görebilirsiniz, kimse başka türlü gelmez.

Soru şu, buna daha erken gelerek kendimizi ne kadar acıdan kurtarabiliriz? Darbelerle bir insana her şeyi yaptırabileceğine dair herhangi bir şüphe var mı? Sorun değil! Belki biz bunu yapmayız, ancak yukarıdan, bu kesinlikle mümkün.

İşte bu yüzden, “Hayatımın anlamı nedir?” diye sormak için yalnızca küçük bir fırsat vardır ve bu sorunun cevabını grup aracılığıyla hemen bulmak gerekir. Eğer cevabı bulamazsak, daha büyük ve daha acı verici bir soru ortaya çıkar, ardından bir diğeri ve bir diğeri daha.

Şimdi soru farklı: Cevabı zaten bilenler, henüz bilmeyen ama acı çekenlere yardım etmekle nasıl yükümlüdür? İşte burada karşılıklı sorumluluk devreye girer. Tüm bunları biliyorsanız, bu bilgiyi yaymak ve diğerlerinin,  “darbelerin” arkasında bir sistem olduğunu, bir kaynağı ve amacı olduğunu, hepsinin kişiyi hayatının üzerine çıkacağı, eylemden niyete geçiş yapacağı ve varoluşun farklı bir boyutuna gireceği bir koşula götürdüğünü daha hızlı anlamalarını sağlamakla yükümlüsünüz.

Ve kişi gerçekten ruhların bulunduğu o boyuta girdiğinde, bu tamamen farklı bir varoluş olacaktır. Kişi kendini Yaradan, üst güç ya da genel yasa olarak adlandırılan o alanla özdeşleştirecek ve orada yaşam ve ölüm olmayacak; orada tamamen farklı değerler var olacak ve her şey farklı olacaktır.

Filed under: Arvut, Doğa, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Karşılıklı Sorumluluk için yorumlar kapalı

Bu nedenle, Yaradan ona yukarıdaki uyarıyı yaptı: “daha azı değil,” ancak onlara işin gerçek doğasını, tüm yüceliğiyle, “rahipler krallığı” sözleriyle ifade etti.

“Kutsal bir ulus” sözlerinde tanımlanan ödülle ilgili olarak, o, “daha fazlası değil” diye uyarıldı.  (Baal HaSulam, “Arvut [Karşılıklı Garanti]”)

“Daha fazlası değil” ve “daha azı değil” sözcükleri özünde, kişinin sisteme karşı tutumunu ifade eder.

“Rahipler krallığı” ne anlama geliyor? Bu, kişinin kendi iyiliği için değil anlamına gelir. Bu, bana yönelik olmayan bir ıslahı ifade eder; kendimi kişisel çıkarlardan soyutluyorum. Yaptığım her şeyde, gerçekleştirdiğim her olayda “ben” yoktur. Benim “ben”im, tabiri caizse, gerçeklikte tamamen yoktur. Benim endişem, gerçekliğin var olması gerektiğidir, benim onun içinde var olmam gerektiği değil. Buna “rahipler krallığı” denir. Ve bizle, bu ıslahtan “daha azı değil”e ulaşmalıyız.

“Daha fazlası değil” ifadesi, AHP ile çalışma şeklini ima eder. Kişi, AHP ile ancak öyle bir ölçüde ve öyle bir Aviut ile meşgul olabilir ki, bu her zaman ihsan etme uğruna yapışmaya ulaşmaktan “daha fazlası” değildir.

Bu şekilde, ihsan etme kapları ile “daha azı değil” ilkesine göre çalışma ve alma kapları ile “daha fazlası değil” ilkesi arasındaki ayrım ifade edilir. Baal HaSulam bunu bu şekilde formüle eder.

Filed under: Arvut, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Manevi Sisteme Karşı Bir Tutum için yorumlar kapalı

Islah, “ben”imizi sanki hiç yokmuş gibi kesip atmak olmalıdır. “Kesip atmak” ona öyle bir dolum, öyle bir ıslah vermek demektir ki içimde isyan etmesin, varlığını hissetmeyeyim.

Bu, yukarıdan gelen dolumla gerçekleşir, bu bize gelir ve bizi öyle bir şekilde “engeller” ki alma arzumun üzerine, “ben”imin üzerine yükselirim. Buna mantık ötesi denir. Ve ben, o zaman bunu hissetmem.

Hatta öyle ki, tek bir sandalyeye ya da bir yastığa bile hiçbir ihtiyacım olmadan, başkalarına göre tatmin olup olmadığıma bakmadan, her şeyimi verebileceğim şekilde doyumu hisseder ve önemserim.

Tatmin olmak beni hiç ilgilendirmez. Sanki alma arzum hiç yokmuş gibi.

Rahipler krallığının koşulu böyledir. Ve bu kuralın bize anormal, doğaüstü ve anlaşılmaz olarak göründüğü açıktır çünkü Kelim’i (kapları) inşa eden, ıslah eden, değiştiren ve dolduranın yukarıdan gelen ışık olduğunu hesaba katmayız.

Filed under: Egoizm, Kabala, Maneviyat - Kişinin “Ben”ini Kesip Atması için yorumlar kapalı

Kişi nihai amacı kendisi için daha iyi netleştirirse, bu sayede daha fazla güç kazanıp, Arvut’a (karşılıklı garanti), grup içinde çalışmaya, gruba yatırım yapmaya daha fazla ihtiyaç duyma hissi kazanır mı?

Bu, karşılıklı bir temel üzerine inşa edilmiştir. Nihai amaçtan ne kadar ilham alırsanız alın, grupta bu amacın önemine dair bir farkındalık almadan ondan pek bir şey elde edemezsiniz.

Yaradan’la, üzerinize parlayacak ve O’nun kim ve ne olduğunun farkındalığını sağlayacak hiçbir gücünüz ve bağlantınız yok. Sadece dostlarınız size O’nun ne kadar yüce olduğunu söyleyebilir. Bu nedenle, nihai yapışmanın ne olduğunu, tek başınıza açıklığa kavuşturmaya çalışırsanız başarılı olamazsınız. Bu size hiçbir şey katmayacaktır.

Yaradan’ın öneminin sizi gerçekten eyleme zorlaması için, gruba dönmelisiniz. Bu, Yaradan’ın yüceliğinin farkındalığını arttıracaktır. Çünkü bir kişinin bir hedefi varsa, grubun onu yüceltmesi için gruba gelmeli ve kişi sürekli olarak bu hedef hakkında düşünmelidir.

Soru: Bu hedef nasıl detaylı bir şekilde netleştirilebilir?

Cevap: Bunu yapamazsınız! Detaylara neden ihtiyacınız var? Sizin için asıl önemli olan “yakıt”, baskı ve gereklilik duygusuna sahip olmaktır.

Filed under: Arvut, Birlik, Kabala, Maneviyat - Grup Amacın Önemini Yükselten Bir Güçtür için yorumlar kapalı

Soru: Mevcut halimizle terazinin dengesini iyiye doğru etkileyebiliyor muyuz?

Cevap: Varoluşumuzun her anında yalnızca tek bir şeyin farkındalığına varıyoruz – karşılıklı garantinin (Arvut). İstesek de istemesek de, biz ve tüm dünya ya acı çekerek ya da Tora yolunda ilerleyerek bunun önemini idrak etmeye doğru ilerliyoruz.

İnsanlığın karşılıklı garantiden başka yönlendirildiği hiçbir şey yoktur. Bunun bir gereklilik olduğunu, karşılıklı birliğin “Komşunu sev”den “Efendi Tanrını sev”e götürdüğünü görmeliyiz. Bu, tüm ruhların geçmesi gereken bir süreçtir.

Dolayısıyla, tüm ruhların ve her bir bireyin yaşamlarının her saniyesinde başına gelen her şey esasen bu yasanın yerine getirilmesine yönelik bir harekettir.

Bizim ve tüm insanlığın kafası ne kadar karışık olursa olsun – nerede olduğumuzu, ne yaptığımızı, neyle meşgul olduğumuzu bilmiyoruz- tüm bunlar sadece nihai sonuca varmamız için yapılan aydınlanmalardır: terazinin hangi tarafa eğileceği her bir kişiye bağlıdır.

Başka bir deyişle, her şey, her bireyin karşılıklı garanti yasasını yerine getirmek için aldığı sorumluluğun derecesine bağlıdır.

Ve şimdi bile, henüz ıslah olmamışken, yerine getirmekle yükümlü olduğumuz bu yasanın anlayışına bir şekilde yaklaştığınız ölçüde, tüm ruhlara dâhil olmanız yoluyla tüm dünyayı etkiliyorsunuz. Bu şekilde, yasa onlara daha fazla ifşa olur ve başkalarının da yasanın yerine getirilmesine ulaşmasına yardımcı olursunuz.

Ancak, kalpteki noktalarının durumu nedeniyle, Yaradan’a bağlılık için çabalamaktan aciz olan, karşılıklı garanti yasasını kendi başlarına yerine getiremeyen insanlar vardır. Ancak diğer tüm ruhlar onların içinde yer aldığından, bir miktar aydınlanma alacaklar ve sonuç olarak bu yasayı yerine getireceklerdir.

“Eğer herkes bunu yapıyorsa, o zaman elbette biz de yapmalıyız.” diyecekler. Fakat içsel olarak bunu hissetmeyeceklerdir çünkü diğer ruhların içlerine nüfuz etmesi gerçekten minimum düzeydedir.

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat, Niyet - Teraziyi İyiye Doğru Eğin için yorumlar kapalı

Soru: Gün içinde kendimi endişeli, memnuniyetsiz veya öfkeli hissediyorum.

Bu koşuldan, bunun beni Yaradan’dan uzaklaştırdığı ve onluma ihtiyacım olduğu düşüncesini nasıl geliştirebilirim? Sonuçta her şeyi normal bir egoizm koşulu olarak algılıyorum.

Cevap: Bu tür koşulları kendiniz için yazın, birkaç kelimeyle ama ruhunuza çok yakın olanları. Ve bunun ne gibi faydalar getirdiğini göreceksiniz.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Her Koşulda Fayda Sağlayın için yorumlar kapalı

Yorum: Söyledikleriniz benim için hala bir gizem: “Bir dostumun fiziksel özellikleri benim için önemli değildir; önemli olan onun Yaradan’a olan içsel arzusudur.”

Cevabım: Bir insanda başka ne olabilir ki? Geri kalan her şey hayvansaldır!

Hayvansal doğamızda, kalpte özel bir nokta vardır, Yaradan’a doğru bir özlem. Bu nokta bir sonraki, daha yüksek bir seviyenin bir parçasıdır. Eğer onunla çalışırsam ve onunla bağ kurmayı denersem, fiziksel seviyemizde bu noktalardan bir grup toplarım, ortak bir arzu.

Tüm hayvansal yönlerimizi iptal ederek, yalnızca manevi arzularımızı birleştirmeyi amaçladığımızda, bir sonraki seviyeye yükseldiğimizi ve bu ortak arzunun içindeki bir sonraki dereceyi ifşa ettiğimizi keşfederiz.

Ve eğer içsel noktamızı görmezden gelir ve dünyevi seviyede kalırsak, o zaman sadece kulübümüzü organize eden ve sadece bu dünyada yaşayan maddi çıkarlara sahip arkadaşlar oluruz. Bu ya biri ya diğeridir!

Neden bir araya geldik? Bir sonraki seviyeye yükselmek için! Bu nedenle, manevi noktalarımızı keşfetmeli ve tek bir manevi kap oluşturmak için onları birleştirmeliyiz. Bunun içinde bir sonraki koşulu, bir sonraki seviyeyi, üst dünyayı hissedeceğiz!

Ancak fiziksel nitelikler veya karakter gibi hayvansal özelliklerimize odaklanırsak, dünyamızın seviyesinde kalır ve asla onu aşamayız.

Filed under: Dost, Kabala, Maneviyat - Bir Dostta Benim İçin Önemli Olan Nedir? için yorumlar kapalı

Yorum: Kolektif sistemin, kendimizi kandırsak bile dostluk ve sevgiyle oynar gibi her eylemimizi anladığını söylüyorsunuz. Bizi etkilemeye başlıyor ve bizi gerçekten yeniden yapılandırıyor.

Cevabım: Evet, tıpkı çocuklara davrandığımız gibi. Oynarlar, dağıtırlar, zıplarlar, koşarlar, anlaşılmaz bir dilde konuşurlar ve ne yaptıklarını bilmezler ama biz onlarla yaratılışın yetiştirilmesi gereken çok önemli bir unsuruymuş gibi iletişim kurarız. Bu şekilde gelişirler. Aynı şey bizde de olur.

Yorum: Ama biz bunu yapay olarak istiyoruz ve birbirimizi seviyormuş gibi davranıyoruz.

Cevabım: Sadece rol yaptığımızı anlıyoruz, bunu kendimizden saklamıyoruz ve diğer metotlarda olduğu gibi rol yapmıyoruz. Bu aşamada böyle olduğumuzu biliyoruz ve sürekli olarak içimizdeki egoizmin daha fazla katmanını ifşa ediyoruz.

Bununla birlikte, doğanın bütünsel olduğunu, bir tür devasa tek bir organizma olduğunu ve farkındalığımızda bu organizmanın en yüksek bütünsel unsuru olduğumuz noktaya gelmemiz gerektiğini anlıyoruz.

Dolayısıyla, bir yandan henüz bu nitelikte olmadığımızı bilerek, yine de kendimizi bilinçli olarak bu niteliğe doğru ilerletmeye çalışırız. Ve ileriye doğru olan bu bilinçli hareket bizi değiştirir.

Filed under: Birlik, Dost, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Sevgi - Dostluk Ve Sevgi Oyunu için yorumlar kapalı