Soru: Onlu olarak, ıslahın sonuna geldiğimizi ve Yaradan’ın iyilik yapan iyi olarak ifşa olduğunu sürekli olarak düşünmek mümkün müdür?
Cevap: Şu anda bu koşula yaklaşamayız, çünkü bu koşul çok büyük, çok yücedir.
Ancak sonunda, aramızdaki bağı ve kitapta öğrendiğimizi doğru bir şekilde kullanırsak, bu iki koşul bizi, Yaradan’ın eylemlerinin kendi içimizde mutlak bir şekilde ifşa olduğu bir koşula götürecektir.
Soru: Onlunun çabalaması gereken Hisaronot’un (eksiklikler) bir ana, nihai Hisaron’u (eksiklik) var mıdır? Varsa, onlu Yaradan’dan hemen böyle bir Hisaron (eksiklik) talep edebilir mi, yoksa belirli aralıklarla çabalamaları mı gerekir?
Cevap: Özel bir eylem gerekmez. Sadece dostlarınıza, herkesi Yaradan’a yükseltmek istediğiniz tek bir bütün olarak hissedip algılayabileceğiniz kadar yakın olmaya çalışmanız yeterlidir. O zaman bu gerçekleşecektir.
Soru: Söylediğiniz her sözde, onsuz yaşamaya devam etmenin imkânsız olduğu, Yaradan’a karşı bir Hisaron eksikliği hissi var.
Sizinki gibi bir Hisaron’u, onlumuzun bir niteliği haline getirip, onu ezberlenmiş cümlelerin, kelimelerin veya formüllerin arkasına saklamadan, gerçekten acı verecek şekilde yapabilir miyiz?
Cevap: Benim ıslah çabamda özel bir şey yok. Bu nedenle, isterseniz, birbirinizle ve Yaradan’la, dünyadaki tüm dostlarımızla bağ kurabilir, bu Hisaron’u yükseltebilir ve onu Yaradan’a döndürebilirsiniz. Yapmanız gereken budur.
Soru: Ama yine de, Yaradan’a olan içsel ihtiyacı nasıl onlunun niteliği haline getirebiliriz ki herkese acı versin?
Cevap: Bunun hakkında konuşulması gerekiyor, sonra birbirinizle bağ kuracaksınız. Ortak arzunuzda, ortak Hisaron’unuzda, eksik olan her şeyi toplayıp Yaradan’a döndürebileceksiniz. Ve Yaradan kesinlikle buna cevap verecektir.
Soru: Dostumuzun dersleri dinleyip dinlemediğini bilmiyorsak, ona nasıl destek olmaya devam edebiliriz? Yol boyunca ilerlediğimiz çemberin bu olduğunu anlamak için sıklık ne olmalıdır?
Cevap: Belirli bir sıklık olamaz. Haftada bir, ayda bir, bunu anlamıyorum!
Eğer yapabiliyorsanız, mutlaka derste hazır bulunmalısınız. Bence öncelikle, sürekli katıldığınız grubu kalıcı onlu grubunuz haline getirmeyi düşünmelisiniz.
Bu, birbirinize tutunmanız, her zaman yükselişte olmaya çalışmanız, onlu grubun tüm üyeleri olarak formda olmanız ve tam olarak çalıştığımız şeyi takip etmeniz anlamına gelir
Soru: Günlük görevimiz, onluda bir dua oluşturmaktır. Birlikte duayı nasıl doğru bir şekilde netleştirebiliriz? Bir başka görevimiz ise bunu onlu grupların dualarıyla birleştirmektir.
Cevap: Bu gerçekten de zor bir mücadele. Ama asıl mesele, birbirimizi daha çok hissetmeye, ne kadar birleşemediğimizi hissetmeye çalışmalıyız.
Sadece kalplerimizin birleşmesiyle, Yaradan’ı aramızda hemen hissedebileceğiz. Bizi birleştirecek güç, Yaradan’dır.
Yaradan İle İlişkimiz Bireysel İse, Nasıl Gruptan Güç Alabiliriz?
Grup davranış kuralları, tam bir metodoloji, bir tekniktir. Kabalistler her zaman gruplar halinde çalışmışlardır, örneğin Rabbi Şimon Bar Yohai, ARİ, Maymonides, Baal Şem Tov ve diğerleri. Onlar, eksiksiz bir metodoloji ve grup davranış kurallarına dair birkaç örnek aktardılar.
RABAŞ’ın toplumla ilgili makaleleri, bir grupta nasıl davranılacağını, grubun doğru bir şekilde nasıl inşa edileceğini, gruptan nasıl güç alınacağını ve grubun nasıl güç sağlaması gerektiğini açıklar. Bir grup olmadan hiçbir şey başaramayız.
Grup kurmak neden gereklidir? Grup, manevi bir meseledir. Manevi ilerleme için gerekli gücü elde etmek için, bir grup kurmak çok önemlidir.
Soru: Onludaki birliği, tüm hayatımız ve Yaradan’a ihsan ettiğimiz büyük bir haz haline nasıl getirebiliriz?
Cevap: Bu, bizi etkileyen şeye, ihsan etme veya almaya ilişkin tutumumuza ve bunlar arasında ne kadar seçim yaptığımıza ve kutsallık ile Klipa (saf olmayan güç) arasındaki farklılıklar aracılığıyla bilgelere veya Yaradan’a ne kadar yakın olmak istediğimize bağlıdır.
Bu nedenle, tek bir tavsiye vardır: Birkaç kişi, ihsan etmenin bağımsız olması için dışarıdan yardım almadan, kendini sevmeyi bırakma arzusu ile bir araya gelmelidir. Şimdi, eğer bu insanlar, her biri, gerçekte onu muhafaza edemeseler de en azından potansiyel olarak Yaradan sevgisine sahip oldukları için, birbirlerinin önünde kendileri iptal ederlerse, o zaman, her birinin gruba katılması ve onun önünde kendilerini iptal etmeleriyle, tek bir beden haline gelirler.
Örneğin, eğer o bedende on kişi varsa, o zaman, tek bir kişinin sahip olduğundan on kat daha fazla güce sahip olur. (Rabaş, “Dost Sevgisi – 2”)
Bu, egoizmin üzerine çıkma gücünü, kendinizi başkalarına, başka bir alana, başka bir seviyeye dahil ettiğinizde ortaya çıkan “ben”den kopma gücünü ifade eder. Açıkça şunu hissedersiniz: ya “ben” ya da bir sonraki seviye olan “biz”. O “biz”in içinde, sizin “ben”iniz sadece o “biz”i düzenlemek için gereklidir.
Soru: Kişi egoizmin üzerine çıkma gücünü gruptan mı alır?
Cevap: Gruptan değil, grup aracılığıyla alır.
Soru: Kişi, maneviyatta bir eylemi gerçekleştirmek için bütün grubun gücüne sahip olduğunu nasıl hissedebilir?
Cevap: Eğer kişi dostlarına hizmet ederse, o zaman tüm grubun gücünü kazanır. Burada ihsan etme gücünden, verme yeteneğinden bahsediyoruz. Dolayısıyla kişi grubu yüceltmek için çaba gösterdiğinde, o gücü alır. Bu onun kabıdır yani Malhut’udur.
Soru: Bir öküz, sahibinin baskısı altında, zorla çalışır. Yani sahibi, onun hayatında fiilen mevcuttur. Onluyu, bizi ilerlemeye zorlayan böyle bir faktör haline nasıl getirebiliriz?
Cevap: Bunun için yapabileceğimiz birkaç eylem var. Öncelikle dostların birbirlerine nasıl güç verdiklerini, birbirlerini nasıl motive ettiklerini, yolda nasıl tuttuklarını gözlemleyin. Bu şekilde, her birimizin sahip olduğu azıcık coşkuyu yavaş yavaş birbirimizle paylaşır ve ilerlemeye devam ederiz.
Soru: Çalışmada görünür bir unsur olan onluyu, aynı zamanda Yaradan’ın bir uzantısı haline getirebilir miyiz ki, tıpkı o sahip gibi, Yaradan çalışmada ifşa olsun?
Cevap: Hayır, Yaradan bunu yapmaz ve yapmayacaktır. Çünkü o zaman Yaradan için çalışmamızın sebebi, O’nu hissetmemiz olurdu.
Soru: Ama amaç Yaradan rızası için çalışmak değil mi?
Cevap: Amaç, Yaradan’a memnuniyet vermek istediğimiz için, Yaradan rızası için çalışmaktır.
Soru: Bir öküz, zorla değil de, sahibini memnun etmek istediği için çalıştığı bir duruma ulaşabilir mi?
Cevap: Bunun için birkaç koşulun yerine gelmesi gerekir. Çalışma, Yaradan’dan gelen bir baskı altında yapılmamalıdır. Kişi, Yaradan’a yönelik arzusunu doğru şekilde inşa etmelidir; yani Yaradan’a memnuniyet vermek istemeli ve bu konuda özgür olmalıdır. Amacının Yaradan’a memnuniyet vermek olduğuna kendi başına karar vermelidir.
Soru: Onluda birbirimize tavizler vermemiz, ortak bir Hisaron’un (eksiklik) ortaya çıkmasıyla nasıl ilişkilidir?
Cevap: Bu şekilde, diğerinin ne hissettiğini hissetmek istersiniz ve o da size karşı aynı şeyi yapar. Bu, ortak bir Kli yaratır.
Her biriniz, diğerinin ihsan etme arzusunda birleşmeye çalışırsınız: birinci ikincinin içinde, ikinci de birincinin içinde.
Soru: Dostlarımız karşısında kendimizi iptal ettiğimizde onlardan alabiliriz. Peki, bu durumda onlara ne verebiliriz?
Cevap: Onlarla, ortak bir Kli yaratmak amacıyla birleşirsiniz. Dost bana ihsan eder, ben de ona, birleşebildiğimiz ölçüde ihsan ederim.
