Soru: Dostlarımla yaptığım toplantılardan sürekli olarak doyum alıyorsam, gelmemiz gereken gerçek dua ile haykırmama ne yol açacak? Bana öyle geliyor ki toplantılardan sonra yaşadığım bu sevinç ve tatmin beni amaçtan uzaklaştırıyor.

Cevap: Yaradan’a götüren bir dua vardır ve kişiyi Yaradan’dan uzaklaştıran bir dua vardır, bu da kişinin ne istediğine bağlıdır. Bu nedenle, ilk başta, bizi Kendisine yaklaştırması için Yaradan’la aramızda nasıl bir bağ kuracağımızı anlamak isteriz. Bu en önemli şeydir. Her şeyden önce başarmak istediğimiz şey budur.

Soru: Peki Yaradan’ı nasıl zorlayabilirim?

Cevap: Kelimeler aracılığıyla, dua ederek.

Soru: Ama Yaradan bizim sözlerimizi duymuyor.

Cevap: O sizin sözlerinizi değil, kalbinizi duyar. Hangi dilde konuştuğumuz önemli değildir, önemli olan doğru duyguları deneyimlememizdir.

Soru: Ama benim kalbim, dolum ve hazla meşgul, içinde ağlamaya, dua etmeye yer yok.

Cevap: Düşünmeniz ve sizin için hangisinin daha önemli olduğuna karar vermeniz gereken şey budur, kalbinizin doluluğunu mu yoksa boşluğunu mu hissetmek. Kalbin gerçek durumunu, yani boşluğunu hissetmek istediğiniz anda, o size nasıl ilerleyeceğinizi söyleyecektir.

Soru: Yani her toplantıdan sonra, sizin Rabaş’la çalıştığınızda ve hiçbir şey anlamadığınız için kendinizi boş ve sinirli hissettiğinizde yaptığınız gibi tatminsizlik mi hissetmeliyim?

Cevap: Hem ıstırap hem de neşe hissetmeliyiz.

Filed under: Dost, Kabala, Maneviyat, Yaradan | Hem Sevinç Hem Istırap için yorumlar kapalı