Nasıl gruba gelip, bana hedefe ulaşmanın önemini hissettirmelerini sağlayabilirim? Sonuçta, gruba bunu bana vermelerini zorunlu kılma ihtiyacı hissetmiyorum. Öyleyse nereden başlamalıyım?

Bu zorunluluğu hissetmesem bile gruba gelmeliyim. Buna “arzunun yokluğundaki arzu” denir ve tam da bu yüzden her şey gizlidir. Gruba gelip şöyle diyebilirim: “Dostlar, ben hiçbir hedef istemiyorum. Ama sizinle bir sözleşme imzalıyorum; beni etkileyin ki ben de bunu isteyeyim!” Her insan bu yeteneğe sahiptir!

Örneğin, diyabetin tehlikeli olduğunu biliyorum. Ne olmuş yani? Ara sıra tatlılar, pastalar yiyeceğim ve sorun olmayacak.

Hedefin önemini henüz hissetmeden gruba gelirim. Evet, bunun hakkında konuşurlar, bana bir şeyler gösterir, örnekler verirler ama ben bunu kendim hissetmem. Bu yüzden bir grup bulurum, onlara para öderim ve şöyle derim: “Hedefin önemini ve gerekliliğini fark etmemi sağlayın, böyle devam etmenin acı verdiğini hissettirin, vazgeçmek istememi sağlayın, zira aksi takdirde kendimi mahvediyorum.”

Kişi bu şekilde gruba dönebilir. Bu olmasaydı, bu metodun tamamı var olmazdı çünkü metodun tüm amacı, darbe gelmeden önce sanki çoktan almışım gibi acı çektiğimi hissetmektir.

Filed under: Grup, Kabala, Maneviyat - Gruba Dönmeye Hazırlık için yorumlar kapalı

Dostlarınızda güçlü bir maneviyat arzusu görmüyorsanız, çevreden etkilenmiyorsanız, ihsan etmek için ilham almıyorsanız, o zaman kendiniz buna yatırım yapmıyorsunuz demektir. Kendinizi dostlarınıza yatırım yapmaya başlayın ve karşılığında onların da sizi nasıl etkilemeye başladığını göreceksiniz.

Bu çok basit bir formül! Grupla bağ kuruyorum ve birlikte birbirimizi etkilemeye başladığımız bir koşula ulaşıyoruz.

O zaman çemberimiz, maneviyata yönelik tüm arzularımızın, kalpteki tüm noktaların birleştiği ve bunların üzerinde anti-egoist bir perdenin oluştuğu manevi bir kap (Kli) haline gelir: karşılıklı ihsanımız.

Şimdi, hepimiz birbirimizi etkilerken, bunu Yaradan’a ihsan etmek için yapıp yapmadığımızı incelemeliyiz. Eğer evet ise, o zaman bir perdemiz ve yansıyan ışığımız vardır. Ve hemen, niteliklerimizin benzerliğine uygun olarak üst kuvvet bize ifşa edilir.

Ben → Grup → Ruh – tüm formül budur!

Filed under: Grup, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Manevi Yaşam İçin Bir Formül: Ben, Grup, Yaradan için yorumlar kapalı

İbrahim’in grubunda çalışırken, onun gibi düşünen yoldaşları ve onların soyundan gelenler Mısır sürgünü aracılığıyla hem Aviut (arzunun bayağılığı) hem de böyle bir Aviut’a sahip olmanın sonucu olarak katlandıkları acılar aracılığıyla Zakut (saflık) aldılar.

Mısır’dayken Yaradan’a bağlı kalmak onlar için zordu çünkü üzerlerinde hüküm süren çeşitli dış güçler algılıyorlardı ve bu güçleri Yaradan’la ilişkilendirmek zordu. Buna “sürgün” denir ve Firavun için görkemli Pithom ve Raamses şehirlerini ve kendileri için sefil şehirler inşa ettiler.

Aviut artar ve sonuç olarak sanki alma arzusu kişiye iyi şeyler getirirken, ihsan etme arzusu zararlı şeyler getirir gibi gelir. Kişi bu ikisini birbirine bağlayamaz ve bunları tek bir arzuya, tek bir güce, tek bir düşünceye bağlayamaz.

Bu durum, o zamana kadar büyüyerek bir ulus haline gelen bu grup içinde, farklı Aviut ve ruh türleri ortaya çıkmaya başlayana kadar devam etti: Musa, Aharon, Kohanim (rahipler), Levililer ve halk. Buna ek olarak, onlarla karışmış olan “karışık kalabalık” (Erev Rav) da vardı – “ulusların büyük bir karışımı”.

Yine de, alma arzularının maruz kaldığı darbelerin sayısının artması nedeniyle, her bir birey Firavun’un yönetiminden sadece içlerinde kalan ve “Musa” olarak adlandırılan küçük nokta ile kaçabileceklerini hissetmeye başladı. Ve Firavun’un gücünden kaçmaya çalışmaya başladılar.

İçlerindeki “Mısır ulusu” olan, “Firavun” adlı düşüncelerden kaçma olasılığını hissetmeye başladılar. Sonra tüm bu güçleri “Musa” adı verilen bir güçte birleştirebilecekleri bir duruma ulaştılar ve bunu Yaradan’a bağladılar, “O’ndan başkası yok” ve “O ve O’nun Adı birdir” düşüncesine bağlı kaldılar.

Filed under: Birlik, Grup, Kabala, Maneviyat - Kendi İçinizdeki “Firavun”dan Kaçın için yorumlar kapalı

Doğru niyetle yaşadığımızda, sonsuzluğu, yaşamı ve dolumu onun içinde hissederiz! Bu, kişinin maddi varlığını zorlaştırmaz; aslında o zaman yaşamın ne olduğunu gerçekten hisseder.

Soru: Ya henüz bunun iyi olduğunu hissetmiyorsam? Ne yapmalıyım?

Cevap: Bunun yaşam olduğunu hissetmediğiniz sürece, size ölüm gibi görünür.

Ne yapmalısınız? Gruba sorun! Başka seçeneğiniz yok. Doğal olarak bunu asla kendi başınıza istemeyeceksiniz. Hayvansal seviyeden insan seviyesine, daha doğrusu insan seviyesine değil ama manevi seviyeye yükselmenin anlamı budur! Eğer üst güce yönelik bir niyetle yaşarsanız, o zaman onu keşfeder, hisseder ve ebedi yaşam duygusunun içinde yaşarsınız.

Bu zaten size, her şeye karşı tamamen yeni bir tutum kazandıran bir boyuttur. Eğer tüm yaşamınız günün 24 saati, Yaradan’a yönelmişse işte o zaman, zaten O’nunla aynı alanda yaşıyorsunuz demektir! Bu tamamen farklı bir varoluş tarzıdır.

Soru: Gruptan bana bu tür bir tutum vermesini nasıl isteyebilirim?

Cevap: Gruptan bunu istemeyin, talep edin! Onlara bu gerekliliğin farkındalığını kazandırın.

Yorum: Ama benim içimde bu farkındalık yok!

Cevabım: İçinizde yok ama grubu etkileyebilirsiniz. Sonuçta, her zaman birilerine baskı yapmıyor musunuz? Kendi fikrinizi başkalarına empoze etmek istemiyor musunuz? Bunu her zaman yapıyorsunuz; bu egoizmdir! Onlara baskı yapın ve bu size inanç olarak geri dönecektir.

Filed under: Grup, Kabala, Maneviyat, Niyet, Yaradan - Manevi Seviyeye Nasıl Yükselebiliriz? için yorumlar kapalı

Soru: Niyet neye bağlıdır? Bireyin mi, grubun mu yoksa Yaradan’ın çalışması mıdır?

Cevap: Niyet, grubun üst güçle bağ içinde olmak için sürekli olarak uyandırması gereken üst gücün öneminin farkındalığına bağlıdır. Bu güç, isteseniz de istemeseniz de altında var olduğunuz evrenin genel, her şeyi kapsayan yasasıdır ve onun sizi zorunlu kıldığı şeyleri yerine getirirsiniz.

Bu yasa değişmez çünkü diğerlerini de içeren genel bir yasadır. Doğa yasaları değişir mi? Hayır!

Bu nedenle, bu yasayı bilmiyorsanız, nasıl yaşayacağınızı hiç bilemezsiniz ve kendinizi sürekli kötü bir koşul içinde bulursunuz. Grup size bu gerçeği açıklamalı ve sizi bu yasayı bilmenin gerekliliğine ikna etmelidir.

Soru: Yani her şey gruba mı yoksa benim gruba ihsan etmeme mi bağlıdır?

Cevap: Evet, her şey gruba ve onun sizi nasıl etkileyeceğine bağlıdır. Ama sizin nasıl karşılık vereceğiniz, ondan nasıl ilham alacağınız ve onun sizi nasıl etkileyeceği size, grubu kendinize göre nasıl konumlandırdığınıza bağlıdır.

Filed under: Grup, Maneviyat, Niyet - Niyet Neye Bağlıdır? için yorumlar kapalı

Soru: Niyeti tutmak için kişinin bazı eylemleri gerçekleştirmesi ve aktif olması gerekir mi?

Cevap: Niyet, kişi için ancak önemli olduğu ölçüde geliştirilebilir. Bu önem derecesini ancak grubun yardımıyla, bu bilgiyi bedene duygular şeklinde nasıl aktaracağımı aklımla anladıktan sonra geliştirebilirim. Sonuçta beden yalnızca duygulara tepki verir, aklın onun üzerinde neredeyse hiçbir etkisi yoktur.

Aklımın yardımıyla duyguları ne kadar uyandırırsam uyandırayım, sonuç getirmeyecektir. Hareket ettirilmeliyim, korkmalıyım ve bu da çevre aracılığıyla sağlanır. Baal HaSulam’ın bunun benim tek seçimim olduğunu söylemesi boşuna değildir.

Ama bu benim seçimim, sonuçta beni bu şekilde etkilemesi için grubu seçen ve yönlendiren benim. Sanki kendi kendilerine “beyin yıkamak” zorunda olduğunu anlamayan insanların bana gelmesi gibi.

Bu nedenle, kişinin etrafında ona yardım edecek, onu etkileyecek ve ona önem verecek sistemler inşa edilir.

Her izlenimi silen doğamıza karşı, ne kadar çok çalışmak zorunda olduğumuzu görüyorsunuz. Dün bir patlama yaşadık ve on dakika sonra bunu unuttuk. Radyoda bir olay duyduğumuz an, bunu unutmanın bir yolunu arıyoruz. Hemen o anda!

Peki ya sonra? O zaman soruyoruz, milyonlarca insan nasıl gaz odalarına gönderilmiş olabilir? Çok basit, insan kendine neden ve sonuç ilişkisini silen bir sistem kurar.

Filed under: Grup, Kabala, Maneviyat, Niyet - Grup – Kişiyi Etkileyen Bir Sistem için yorumlar kapalı

Kişi ruhunda hissettiklerine dayanarak bir grup seçer; bu insanlar ilerlemek istediği aynı düşünceye sahiptir. Kimse ona “şunu ya da bunu seç.” diyemez.

Kişi, çektiği acıların bir sonucu olarak, hayat tecrübesine dayanarak, genç ve tecrübesiz olsa bile, böyle bir gelişim istediğini hisseder. Bu, Yaradan’ın onun içindeki yol gösteren elidir.

Onun için grubu bulan ve onu bu gruba getiren Yaradan’dır. Kişiye düşen sadece kendisini gruba öyle bir şekilde adamaya çalışmaktır ki grup onun “beynini yıkasın” ve doğru yönde ilerlemesi için tüm görüşlerini, düşüncelerini ve arzularını ona aktarsın.

Eğer kişi gruptan sadece bunu almaya hazırsa, işte burada kişinin özgür seçimi yatar; bu, kendisini grupla ilişkili olarak konumlandırmak, böylece grubun onu ilerletmesini sağlamak ve kendisini başka şeylerin arasında dağıtmamaktır. Sonuçta, yaptığı her şey yalnızca gruptan yön almak içindir, başlangıçta gruba gelmesinin nedeni olan yön.

Sonra kişi ilerler ve ilerleyişi mantık ötesine geçer çünkü ilk başta kişi bunu istemez. Ancak grubun yardımıyla ilerlemek için gücü bulur. Tek başına olsaydı, kendi aklının üzerine çıkacak güce sahip olamazdı. Seçeceği sebep her ne olursa olsun, bu onun sebebi olurdu; mantık ötesi olmazdı.

Filed under: Birlik, Grup, Kabala - Kendinizi Gruba Adayın için yorumlar kapalı

Soru: Yaradan’ın varlığı şimdiden ifşa edilmiş olmalı mı?

Cevap: Yaradan’ın varlığı şu anda bizim için aşikar olmak zorunda değildir ve zaten olamaz. Bu, form eşitliği ölçüsünde ifşa olur. Ancak, karşılıklı garantiyi (Arvut) sağlayan grup içindeki bir güç olarak O’nun varlığına talep olmalıdır.

Bu, bankadan aldığınız bir teminat gibidir ve bana gelip: “Banka benim için bir garanti verdi.” dersiniz.

O’nun garantör, ortak, güç ve destek veren ve aynı zamanda doğru kararı verdiğimizde işleri yerine getiren kaynak olduğu hissi olmalıdır.

Bu, çocukların babalarından ne isteyecekleri konusunda birbirlerine danışmaları gibidir: “Bunu, şunu ve öbürünü istiyoruz.” Ancak bir grup halinde birleşirlerse ve babalarından doğru istekte bulunurlarsa, babaları onların isteğini derhal yerine getirir.

Diyelim ki baba onlara fındık almak istiyor ama onlar dondurma istiyor. Onlar doğru arzuya -fındık- ulaşana kadar, baba onlara hiçbir şey almayacaktır. Onlarla birlikte olmayacaktır. Çok basit görünebilir ama sonuçta Baal HaSulam, Yaradan ile olan ilişkimizi böyle tarif etmektedir.

Yaradan bizden gizli olduğu için, çalışmalarımızda şu soruyu aramızda tartışabiliriz: “O bizden ne istiyor?”

Birbirimiz için varız ve içinden geçtiğimiz tüm iniş çıkışlarda, üst olanın arzusunun ne olduğunu, yapışmanın (Dvekut) ne anlama geldiğini, ihsan etme uğruna doğru niyetin ne olduğunu ve benzeri gibi konuları anlayabiliriz.

Grup ile her şey bir laboratuvardaki gibi yapılabilir. Ancak Yaradan ile durum böyle değildir çünkü O gizlidir. Bu, çocuklar ve babaları arasındaki ilişkiye çok benzer: Eğer babanın onlar için hazırladığı şeye karşılık gelen doğru talebi bulurlarsa, o zaman hemen onun arzusunu keşfeder ve ondan tatmin olurlar.

Filed under: Arvut, Birlik, Grup, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Yaradan’a Doğru – Grup Aracılığıyla için yorumlar kapalı

Soru: Karşılıklı garanti (Arvut) konusundaki endişeden bir anlık kopuşun bile bir düşüş olduğu nasıl hissedilir?

Cevap: Sadece grup bize öyle bir hissiyat, farkındalık, önem hissi verebilir ki Arvut olmasaydı kendimi korkunç bir durumda hissederdim.

Baal HaSulam her şeyin kötülüğün ifşasına bağlı olduğunu yazar. Eğer bir mikroskobum varsa, mikropların korkunç bir şey olduğunu görüyorum. Ama mikroskobum yoksa bu beni rahatsız etmiyor, suyu rahatlıkla içiyorum.

Ama mikroskoptan bakıp orada neler olup bittiğini görürsem, korkunç yaratıklar göreceğim! Birbirlerini nasıl yiyip bitiriyorlar! Ve beni de yiyip bitirecekler! İşte o zaman geri çekilirim. Yani her şey kötülüğün ifşasına bağlıdır.

Bunu tek başıma göremem ama etrafımdaki bin kişi bundan bahsederse, benim için sadece bin kat değil milyon kat daha somut hale gelir.

Ancak kişi grubu dinlemeye hazır olmalıdır. Ve grup, kişiyi ikna etme sürecini onu gerçekten içine alacak şekilde inşa edecek kadar bilge olmalıdır. Her birimizin kapalı olduğunu anlamamız gerekir. Kişi bunu algılayamaz. Kabuğunu kırmak ve içine girmek gerçekten gereklidir. Bu da grubun çalışmasıdır.

Filed under: Arvut, Birlik, Grup, Kabala - Grubun Çalışması için yorumlar kapalı

Soru: Diyelim ki kendi içimde belli bir niteliği hissedebiliyorum ve buna Musa diyorum. Beni gitmem gereken yere götürmesi için bu Musa’ya ne ölçüde güvenebilirim?

Cevap: Kişi kendi düşüncelerine ve kararlarına ne ölçüde inanabilir veya teslim olabilir? Ne de olsa, düşüncelerimin bir kısmını gerçekler, bir kısmını şüphe, bir kısmını da yalan olarak etiketliyorum. Ve hepsi içimde sürekli değişiyor.

Gerçek şu ki, bu algıların geçerliliğini test etmek her şeyden önce, acı ve tatlıya göre değil, doğru ve yanlış ilkesine göre benim muhakememe bağlıdır

Acıya karşı tatlıdan ziyade doğruya karşı yanlışa dayalı olarak hareket etmek için ilk gerçek muhakeme, yalnızca kişi Arvut’un gücünü (karşılıklı garanti) aldıktan sonra arzularını kısıtladığında gerçekleşir.

Ondan önce kişi hiçbir şeyde kendine güvenemez. Ve elbette, bundan önce verilen tüm kararlar ve hükümler hatalıdır.

Peki, ne yapmalı? Grubun görüşüne göre gitmeli. Kendi anlayışına sahip olmadığını, tamamen yanıldığını ve grubun bilgisini kabul etmesi gerektiğini anlamalıdır. Mantık ötesi gitmenin anlamı budur.

Gruptan ne alırsa ona göre ilerlemeye karar verdiği grupla ilişkisinden bahsediyoruz. Ama önce kişi şunu anlamalıdır ki, eğer hayvansal seviyenin üzerine çıkmak ve belirli bir tür gelişime başlamak istiyorsa, bazı dış rehberliğe boyun eğmelidir.

Sonra yönünü kendisine aktaran bir grup seçer. Gruptan, fikirlerini, niyetlerini, kararlarını, yaşam görüşünü, gerekli olan her şeyi kabul eder ve kendini ona teslim eder. Bu, kişinin, grubun dikte ettiği şeyi takip ederek kendi mantığının ötesine geçtiği anlamına gelir. Bunu yaparak yaşamında kasten kafasını karıştıran tüm diğer güçlere karşı zafer kazanır böylece bu muhakemeye ulaşabilir.

Filed under: Birlik, Grup, Kabala, Maneviyat - Grubun Görüşüne Göre için yorumlar kapalı