Covid-19 aşılarına erişimi olan ülkeler vatandaşlarını aşılamak için acele ederken, diğerleri virüsün ülkelerinde yıkıma yol açmasını çaresizce izledi. Bu arada, olacağını söylediğim gibi (patlak vermesinin başlangıcına kadar uzanan, konuyla ilgili gönderilerime bakın), yeni türler gelişti ve zaten en kötüsünü gördüklerini düşünen ülkeler yeniden istihdam edip veya sokağa çıkma kısıtlamalarını ve toplanmalara yönelik diğer kısıtlamaları yeniden uygulamayı düşünüyor.

Ülkeler diğer ülkelere aşı sağlayabilecekken bile, bunu yapmadılar. Daha da kötüsü, bazı hükümetler halkına aşı sağlayabilirdi, ancak bunu siyasi nedenlerle yapmamayı tercih etti. Bu aşı savaşları, hiçbir şey öğrenmediğimizi gösteriyor ve sonuç olarak, başka bir ders almamız gerekecek, muhtemelen daha acı verici bir ders.

Salgının başlangıcından bu yana sayısız kez yazdığım gibi, ilişkilerimizi değiştirene kadar virüs pes etmeyecek. Birbirimize karşı kötü niyetimiz onun enerji kaynağıdır. Ülkeden ülkeye seyahat ederken mutasyona uğraması ve giderek bulaşıcı hale gelmesi, onu devam ettiren şeydir, böylece daha önce sürü bağışıklığı sağlayan aşılar artık bunu sağlamamaktadır.

Ama öğrenmek yerine, neyi yanlış yaptığımızı düşünmek için ceza olarak odalarına (tecrite) gönderilen çocuklar gibi davranıyoruz. Ancak, gerekli sonuçları çıkarmak ve birbirimize kötü davrandığımızı kabul etmek yerine, eskisi gibi tekrar dışarı çıkmak, oynamak ve birbirimizle savaşmak için cezanın kaldırılmasını bekliyoruz. Artık bunu yapmamıza izin verilmeyecek. Hayatlarımızı, değerlerimizi, ilişkilerimizi ve bir bütün olarak hayatımızın amacını yeniden düşünmek zorunda kalacağız.

Belki de davranışımızın aptallığının en iyi örneği, aşılama çabalarını ele alma şeklimizdir. İlk olarak, bir aşı geliştirmek için küresel koordineli bir çaba başlatmak yerine, çok sayıda ülkede çok sayıda şirket bağımsız araştırmalar başlattı ve birbirleriyle rekabet etti. Açıkçası aşı, maliyetinin çok altında geliştirilebilirdi ve bu nedenle daha düşük maliyete yapılabilirdi. Bu, onu dünya çapında kullanılabilir hale getirecek ve dünya çapında bir aşı programını finanse etmek sorun olmayacaktı.

İkincisi, bazı ülkelerde aşı olduğu için ya kendilerine saklıyorlar ya da çok büyük bir kârla satıyorlar. Tüm insanlığın aynı ortak düşmanla savaşırken, birbirine karşı savaşan ordularla savaştığı ortaya çıkıyor. Bu, virüse, mevcut silahlara meydan okuyan yeni türler üretmesi için zaman tanır ve insanlığın onunla savaşma çabalarını etkisiz hale getirir. Kısacası, Covid virüsüne karşı savaşı çok öldürücü veya bulaşıcı olduğu için kaybetmiyoruz; çok bölündüğümüz için kaybediyoruz.

Bu bölünme bize daha fazla can kaybı, daha fazla ekonomik kriz ve hayatımızda daha fazla aksama ile çok pahalıya mal olacak. Covid’in benim problemim, senin problemin veya onların problemi değil, bizim problemimiz, hepimizin problemi olduğunu ne kadar çabuk öğrenirsek, pandemiyi bitirmenin bir yolunu o kadar çabuk buluruz. Ve bir kez Covid’e karşı nasıl işbirliği yapacağımızı öğrendiğimizde, umarız, bundan sonra tüm meselelerimizde böyle çalışmamız gerektiğini öğreneceğiz, çünkü bugün küresel köyde her sorun herkesin sorunudur.

Filed under: Egoizm, Global Kriz, Karşılıklı Sorumluluk, Toplum - “Aşı Savaşları, Öğrenmediğimizi Gösteriyor” (Linkedin) için yorumlar kapalı

Bir noktada, Koronavirüs’ten kurtulacağız. Ancak, kısa süre sonra başka bir krizin insanlığı vurmasını kesinlikle bekleyebiliriz. İster Koronavirüs’ün başka bir kolu, ister tamamen başka bir pandemi veya başka bir kriz olsun, küresel ölçekte daha fazla kriz bekleyebileceğimizi söylememin nedeni, bunun, doğanın bizi yetiştirme biçiminin ayrılmaz bir parçası olmasıdır.

Doğanın bizi belirli bir hedefe nasıl yönlendirdiğini, bu hedefe giden yolda bize nasıl ifşa ettiğini ve doğayla denge kurmak için neleri değiştirmemiz gerektiğini anladığımızda, o zaman Covid pandemisi gibi, darbeleri doğanın planının temel parçaları olarak anlayabiliriz.

Doğa bize her seferinde bir tane olmak üzere dalgalar halinde darbeler gönderir, çünkü bize yönelik amacı, bizi doğayla dengelenmiş daha yüksek bir insani gelişme derecesine yükseltmektir. Bazen çocuklarına ders vermek için onlara sert davranan ve bunun sonucunda çocukların tutumlarında veya davranışlarında belirli bir değişiklik bekleyen sevgi dolu ebeveynlere benzetilebilir. Doğa, bize bir darbe vurduktan sonra genellikle onu düşünmemiz ve bizden beklediği değişimi gerçekleştirmemiz için zaman verir. Dolayısıyla Koronavirüs bir dizi darbedir ve doğanın bizden beklediği değişime adım atmazsak, birbirini izleyen her darbenin öncekilerden daha sert olmasını bekleyebiliriz.

Mevcut pandemiye özgü olan, küresel olan doğasıdır. Dünyadaki herkesi tıbbi, ekonomik, sosyal ve/veya psikolojik olarak çok çeşitli şekillerde etkiler, ancak sonuçta doğa hepimize bizden daha büyük olduğunu ve dahası hepimizin birbirimize bağımlı olduğumuzu hatırlatır.

Küresel karşılıklı bağımlılığımızı bu kadar net bir şekilde aydınlatarak, karşılıklı bağımlılığımızla en iyi nasıl ilişki kurmamız gerektiğini – birbirimize yardım ettiğimizi, desteklediğimizi ve cesaretlendirdiğimizi ve başkalarının ihtiyaçlarını kendimizle ilişkilendirdiğimiz kadar değerli gördüğümüzü düşünmek akıllıca olacaktır. Bu, doğanın bize öğretmek istediği derstir ve eğer karşılıklı bağımlılığımızı daha olumlu bir şekilde gerçekleştirmek için birbirimize karşı tutumlarımızda bir değişiklik yapmazsak, o zaman giderek daha fazla küresel ölçekli krizin bizi böyle bir kararlılığa getirmesini bekleyebiliriz.

İnsan vücudundaki hücrelerin, kendi bireysel ihtiyaçlarının üzerinde tüm vücudun sağlığına hizmet etmek için çalıştıkları gibi, küresel ölçekteki krizlerde de doğa, hepimizin tek bir küresel sistemin parçası olduğumuzu göstermeyi amaçlar. Bu nedenle, bizim için değerli ve önemli biri hakkında düşündüğümüz şekilde, insanlığı sevgiyle, özenle düşünmeye başlamamız akıllıca olur.

Bu zorluğun anahtarı, ellerimiz ve bacaklarımızla hiçbir ilgimizin olmamasıdır – hepsi birbirimize karşı tutumlarımızda bir değişikliğe işaret eder. İnsanlık arasında yaşayan karşılıklı bir ilgi ve düşünce atmosferi geliştirirsek, o zaman böyle bir tutum değişikliğinin – daha fazla pandemi ve diğer küresel ölçekli krizleri durdurmaktan, kişisel ve sosyal ölçekte ilişkilerde büyük gelişmelere ve daha fazla mutluluk ve güven, daha iyi sağlık ve anlam ve bollukla dolu yaşamları içeren yan ürünlerine kadar, nasıl sayısız olumlu değişiklik meydana getirdiğini göreceğiz.

Kabalist Dr. Michael Laitman’ın öğrencileri tarafından yazılmış/düzenlenmiştir.

Filed under: Global Kriz, Karşılıklı Sorumluluk, Tabiat - “Koronavirüsten Sonra Ne Olacak?” (Quora) için yorumlar kapalı

Gittikçe daha fazla insan aşılandıkça, birçok ülkede ekonomiler yeniden açılıyor olsa da, iş piyasasının önemli bir kısmı hala yeniden başlama mücadelesi veriyor: çalışanlar. Müşteriler orada; işletmeler açık, işverenler işe alım yapıyor, ancak çalışanlar evde kalmaktan rahat görünüyor. Bazı ülkelerde ve bazı mesleklerde durum o kadar vahim ki iş başvurusunda bulunanlar, potansiyel işverenlerle tam tersi bir şekilde mülakata giriyorlar. İşverenlerin başvuru sahiplerine sırf iş görüşmesine gelmeleri için para ödediği tuhaf durumlar bile var!

Covid-19 yeni başladığında, insanlık pandeminin diğer ucundan çıktığında, farklı bir insanlık olacağını yazmıştım. Bunun ortaya çıktığını görüyor gibiyiz. Bazıları, insanların Covid yardımı olarak çok fazla para aldığını söylüyor ama bence bu konu bundan çok daha derine iniyor: İnsanlar, sadece çalışmak istemiyor. İşlerinin bir tür kölelik olduğunun farkına vardılar ve vazgeçtiler. Olan şey budur.

Bence bunun olması herkes için daha iyi. Daha az kirlilik, insanların, hayvanların ve doğal kaynakların daha az sömürülmesi var ve milyarlarca dolar biriktirmeye devam etmek isteyen kodamanlar dışında herkes kazanıyor ama ne amaçla?

Mesleklerimiz ve hatta daha çok kariyer işleri, bizim öz saygımızı belirlerdi. Ancak birçok insan artık bunu umursamıyor. İnsanların ne düşündüğü umurlarında değil; dinlenmek ve zamanlarını huzur içinde geçirmek istiyorlar ve yaptıkları herkes için, özellikle de zavallı gezegenimiz için daha iyi.

Ne kadar boştaysak, doğayla o kadar az çelişiriz. Herhangi bir hayvanı ele alın, yiyecek, barınak aramadığı veya yavrularına bakmadığı zaman huzur içinde yattığını göreceksiniz. Şimdiye kadar hayvanlar gibi değildik. Her anı daha çok çalışarak, daha çok para kazanarak ya da paramızı harcayarak ve diğer insanları daha çok çalıştırarak geçirdik. Sonuç olarak, gezegenimizi kirlettik ve neredeyse mahvettik. İnsanlar hayvanlar gibi yaşasaydı, sadece ihtiyaç duyduklarında çalışsaydı, kendimiz için yarattığımız tüm sorunları yaratmazdık, yorulmazdık, strese girmezdik.

Tembel olmak bizim menfaatimizedir ve mümkün olduğunca sıkı çalışmamız da iş adamlarının menfaatinedir. Bu yüzden bize iş unvanımızın kim olduğumuzu tanımladığı fikrini satıyorlar. Ama insanların kim olduğumuz hakkında ne düşündüklerini gerçekten umursamadığımızda, o zaman onları süslü iş unvanlarıyla etkilemek için hiçbir nedenimiz yok. Sonunda dinlenebiliriz!

Artık daha fazla boş zamanımız olduğuna göre, zamanla yapacak daha anlamlı şeyler bulacağız. Neden burada olduğumuzu soracağız ve buradaki varlığımızın dünyadaki tüm diğer insanların varlığıyla ve etrafımızdaki dünyayla nasıl ilişkili olduğunu keşfedeceğiz. Dünyanın tek bir sistem olduğunu göreceğiz; içinde kendi yerimizi bulacağız; ve mutlu ve huzurlu olacağız. Bu nedenle bu yeni, gereksiz yere çalışmama trendinden memnunum.

Filed under: Birlik, Dünya, Global Kriz, Toplum - “Tüm Çalışanlar Nereye Gitti?” (Linkedin) için yorumlar kapalı

Bunu yazarken, Koronavirüs pandemisinin dünyayı vurmasının üzerinden bir yıldan fazla bir süre geçti, etkileri hala çok güçlü hissediliyor ve insanlık virüsü henüz kontrol altına almış değil. Almanya başka bir tecrit yolunda, Fransa kilit altında ve Hindistan’da durum aşırılıklara ulaştı, Brezilya’da ise ölü sayısı sürekli artıyor.

Koronavirüsü belli bir süre insanlığın ortak sorunu olarak hissettik. Ancak şimdi, her ülkenin ayrı ayrı ele alması gerektiği hissiyatı var. BM Genel Sekreteri aşının küresel dağılımındaki eşitsizlikten şikayet ediyor ve bizler de pandeminin ne zaman ve nasıl biteceği sorusuyla baş başa kalıyoruz.

Birlik (ve tüm insanlığı kapsayan küresel birlikten başka bir şey değil), COVID-19 salgınını çözmenin anahtarıdır. Dünya çapında birleşip bu sorunla küresel olarak ilgilenmeye başlayana kadar, kendimizi önemsediğimiz gibi dünya çapında herkesi önemsediğimiz duruma gelene kadar, pandemi bize saldırmaya devam edecek. Bu salgından çıkmak istiyorsak birlik, karşılıklı önemseme ve karşılıklı destek gereklidir.

İnsanlığın, örneğin bazı ülkeleri karşılayabildiği için halkını aşıladığını, bazılarının ise bunu karşılayamadıkları için yapmadığını görmek yerine, tek bir aile olarak birlikte rıza ile çalıştığını görmemiz gerekiyor.

Doğa bu darbeyle hepimize aynı şekilde davranır. Bu nedenle, doğadan bizimle nasıl ilişkili olduğunu öğrenmeli ve kendimizle – tüm insanlığı tek bir varlık olarak – aynı şekilde ilişkilendirme yolunda adımlar atmalıyız. Bu nedenle, pandemiyi yenmenin anahtarı, mümkün olduğunca ilk ihtiyaç duyulan yerde yardım sunabilmektir. Bu, bireysel ve ulusal kaygılarımızın ötesinde küresel ilgi ve onay gerektirir.

Filed under: Birlik, Global Kriz, Karşılıklı Sorumluluk - “Birlik, COVID-19’la Savaşmamıza Nasıl Yardımcı Olabilir?” (Quora) için yorumlar kapalı

Fox News, yalnızca Mart ayında “Sınır yetkilileri, sınırda 172.000 göçmenle karşılaştı… bu Şubat ayına göre %71’lik bir artış ve güney sınırındaki krizin boyutunun en son göstergesi. 172.000 göçmen… 18.890 refakatsiz çocuğu içeriyordu – Şubat ayında karşılaşılan zaten yüksek olan sayıdan %100 artış ile en yüksek sayı kaydedildi.” diye bildirdi. Sınırı geçtikten sonra, bu çocukların, 250’den fazla çocuk almayacak şekilde inşa edilmiş “kafeslere” binlercesi yerleştirilerek tıkılmış durumdalar. Bu kafesler sadece aşırı kalabalık değil, aynı zamanda çaresiz çocuklara yönelik şiddet ve cinsel saldırılar için bir üreme alanı. Şimdiden, bu kafeslerden gelen hikayeler yürek parçalıyor. Tüm hesaplara göre, bu korkunç bir insani kriz ve bunun hiçbir yerde çözümü görünmüyor.

Şu anda bir insani kriz, “bir topluluğun veya büyük bir grup insanın sağlığı, güvenliği veya refahı açısından tehdit eden bir dizi olay” olarak tanımlanmaktadır. Bu tür krizleri çözmek için, çeşitli yardım kuruluşları çıkmazdan etkilenenlere maddi yardım sağlar. Bu yolla, gelecekteki krizleri engellemiyor, bunlardan etkilenen insanlara yardım etmiyoruz, sadece onları hayatta ve acı içinde tutuyoruz. Acil yiyecek, çadır ve temel tıbbi yardım sağlanması, mağdurların çektiği acılardan güç alan kuruluşlara daha fazla fon çekmek için dolaşan resimlerde iyi görünebilir, ancak sorunu çözmek için hiçbir şey yapmazlar.

Bu nedenle, bence daha maddi kısmını bile ele almadan önce krizin insani kısmını da dahil etmek için “insani krizi” yeniden tanımlamamız gerekiyor. Bu krizlerin olmasının nedeni, insanların göç etmeden önce uygun eğitimi almamasıdır. Sınırsız fırsatlar ülkesi vaat ediliyor ve sonunda kafeslere ya da mülteci kamplarına düşüyorlar ya da hiçliğin ortasında küçük bir kasabaya otobüslerden indirilip yalnız bırakılıyorlar.

Sınır, başvuru sahiplerinin gerekli kriterleri karşıladığını test ettikten sonra, bir ülkenin kabul etmek istediği kişiler dışında herkes için kapatılmalıdır. İnsanlar durumlarını iyileştirmek için yeni bir ülkeye göç etmek isterlerse, önce gerekli hazırlıkları yapmalılar: Yeni ülkenin dilini öğrenmeli, yeni ülkenin refah sistemi üzerinde bir yük haline gelmemeleri için gerekli iş becerilerini edinmeli ve gelecekteki evlerinin temel yurttaşlığı hakkında bilgi edinmeli.

İnsanların sınıra aktığı mevcut durum bir felaket göstergesidir. Bu zaten oluyor ama çok daha kötüye gidecek! Basit bir deyişle, bu bir intihar politikasıdır. Devam ederse, eğitimli ve zengin olanların daha sürdürülebilir toplumlara “yerleştikleri” ters yönde göçü görmeye başlayacağız. Göçmenlerin Amerika Birleşik Devletleri’ne akması demokrasinin temellerini sarsıyor. Onların çökmesi ve Amerika’nın zirveden en alt noktaya düşmesi uzun sürmeyecek.

Yine de, bu senaryo gerçekleşmediği sürece, bundan kaçınmak mümkündür. Kararlılık gerektirir, bu güçlü ulusun başka hangi seçeneği olduğunu anlamıyorum.

Filed under: Dünya, Global Kriz - “Göçmen Krizini Çözmek – İnsani Krizi Yeniden Tanımlamak ” (Linkedin) için yorumlar kapalı

Dünyadaki her ülke Covid-19’un dertleriyle tek başına boğuşuyor. Almanya, başka bir tecrit yolunda ilerliyor; Fransa zaten tecrit altında; Hindistan yeni doğrulanmış vakalarda rekor kırdı ve Brezilya Covid ölümlerinde rekor kırdı. Salgının herkesin sorunu olduğunu hissettiğimiz bir zaman vardı ve o zaman başkan adayı Joe Biden “Her hangi bir yerdeki enfeksiyon, her yerdeki enfeksiyondur” dedi. Şimdi, her ülke kendi başına virüsle savaşıyor. BM Genel Direktörü aşıların uygulanmasındaki eşitsizlikten şikayet etti ve bazı ülkeler nüfuslarının yarısını aşılamışken, diğerleri aşıların hiçbirinden tek bir doz almadı.

Bu tutuma devam edersek, bu salgının sonu gelmeyecek. Varyantlar ortaya çıkmaya devam edecek ve yayılma devam edecektir. Bu krizi çözmek istiyorsak, salgının küresel bir sorun olarak algılanmasına geri dönmeli ve ona öyle davranmalıyız. Küresel bir aşı bankası olmalı ve tüm insanlık için yeterli aşı üretmeliyiz. Daha sonra, ilk önce kimin alması gerektiğine öncelik vermeliyiz: yaşa göre, ülkeye göre vb. Mümkün olduğunca tarafsız olunması gerekir.

Şu anda her ülke kendi çıkarını düşünüyor ve her zamanki gibi bencil davranıyor. Aynı zamanda, Covid-19’un küresel doğası, her ülke diğer tüm ülkeleri etkilediği için, sağlığımız hakkında yerelden çok, küresel olarak düşünmeye başlamamızı gerektirir. Ayrıca, aşıların karşılanması için mali yeterlilik, aşıların uygulanmasında dikkate alınmamalıdır.

Basitçe söylemek gerekirse, insanlığa kendi ailemize davrandığımız gibi davranmalıyız. Bunu yaparsak, en azından aşıları en çok ihtiyaç duyulan yerlere göndermeye çalışacağız ve bu şekilde hepimiz pandemiden çok daha hızlı kurtulacağız. Hepimiz iyileşene kadar kimsenin güvende olmadığını unutmamalıyız. Bir bakıma salgın, doğanın bize verdiği, dikkate alınması gereken bir derstir. Şimdiye kadar bizler kötü öğrencilerdik.

Filed under: Global Kriz - “Covid-19 Nasıl Sonlandırılır?” (Linkedin) için yorumlar kapalı

Covid-19, Brezilya’da yaklaşık 350.000 kişinin hayatına mal oldu, aşılar çileden çıkaracak kadar yavaş ve her gün çeteleye binlerce kayıp ekleniyor. Bu arada, Avrupa ülkelerinin aşılara erişimi var ve günlük rakamları üç haneli rakamların altında. Yine de, Brezilya’da yaşanan trajedi medyanın ilgisini çok az çekerken, bu arada, Avrupa’daki bürokratik yetersizlik olmasaydı daha da başarılı olabilecek mücadele tüm dikkatleri üzerine çekiyor. Brezilyalıların yaşamları daha az mı değerli?

Medyada yer alma durumuna bakılırsa cevap açıktır. Ancak gerçekte cevap “Evet, daha az değerlidir” den daha da kötüdür. Brezilya’da ve Güney Amerika’daki diğer birkaç ülkede yaşanan trajediye, eşit olmayan ilgi, ulaştığımız sadece kendimizle ilgilenme seviyesini göstermektedir. Günümüzde bu, hayatın değeri sorusuna basitçe cevap vermenin imkansız olduğu bir noktada çünkü kimse tek bir düşünce bile belirtmiyor. Öyle görünüyor ki yalnızca reyting ve medyada yer alma dışında hayat tartışmaya değmez.

Bu elbette haber değil, ama bu kadar patentli hale geldiğinde, sadece kendimize varlığımızın doğasını hatırlatmak için bile olsa, bahsetmeye değer. İnsanların tamamıyla/her yönüyle bencil olduğunu bir kez daha görüyoruz.

Kendimize bir soru soralım: Farz edelim ki istediğimizi, ne zaman istersek yapabilseydik ve hiç kimse, kesinlikle kimse bilmeseydi, parmağını bize doğrultmasaydı, bizi cezalandırmasaydı veya herhangi bir şekilde kınamasaydı, dünyamız nasıl olurdu? Durum böyle olsaydı nasıl davranırdık? Tahmin edebileceğinizden emin olduğum gibi, doğamız hakkında ifşa edilenden daha da fazla öğrenecek şeyimiz var. Belki de onun tezahür etmesini beklemek yerine ne yapacağımızı hayal etmek akıllıca olacaktır çünkü yavaş yavaş, hayal etmediğimiz şeyin realitede gerçekleştiğini görüyoruz.

İnsanlığa en güzel hediyeyi verebilseydim, herkesin gerçek insan doğasını olabildiğince çabuk ve zararsız görmesini sağlardım. Bu, iltihabın acı verici bir şekilde patlayana kadar daha da kötü bir şekilde şişmesine neden olan geçici düzeltmeler uygulamak yerine, doğamızın bir düzeltmesini içtenlikle aramamıza neden olurdu.

Yine de pandemi pes etmeyecek. Sayısız kez belirttiğim gibi, aramızdaki karşılıklı bağların her şeyi kapsayan bir çözümü dayattığı farklı bir zamandayız. Egoizmimizi iyileştirene kadar, virüsten, bir mutasyondan veya diğerinden iyileşemeyeceğiz. O zamana kadar onun kırbacından kurtulmak kısa ömürlü olacak ve onu izleyen her darbe öncekinden daha acı verici olacaktır.

Filed under: Egoizm, Global Kriz, Karşılıklı Sorumluluk - “Egoist Dünyamızda Bazı Hayatlar Daha Değerli” (Linkedin) için yorumlar kapalı

Önümüzdeki hafta sonu Pesah başlıyor. Yahudi gerekliliği gibi görünen bu bayram, aslında içinde tüm insanlık için bir mesaj ve bir öngörü barındırıyor. Musa’nın, Firavun’un ve Mısır’dan göçün hikayesinin birkaç epik filme ilham vermiş olması tesadüf değildir; kölelikten kurtulmanın evrensel mesajı her insanda yumuşak bir noktaya dokunur: Özgürlük arzusu.

Hikayeden en iyi şekilde yararlanmak için bizi neyin veya kimin köleleştirdiğini ve nasıl kurtulabileceğimizi anlamamız gerekir. Bayramın adı “Pesah (Geçiş)” tesadüf değildir. Kölelikten özgürlüğe geçişi temsil eder. Ve büyük zalim, Firavun, egomuzdan başkası değildir.

Adı İbranice “moşe” [çeken] kelimesinden gelen Musa, bizi Firavun’un elinden çeken ve bizi kendi kaderimizin efendisi yapan güçtür. Mısır’ın hikayesi gerçekten evrenseldir, çünkü egodan kurtuluş her bir bireyle ilgilidir. Bir noktada, her birimiz egonun acımasız bir efendi haline geldiğini hissedecek ve ondan kaçmak isteyeceğiz. Bu, kişinin Musa’yı takip ederek Mısır’dan çıktığı ve kendine işkence yapan Firavun’dan- egodan, özgür bir kişi olduğu zamandır.

Bugünler, Covid-19 günleri, herkes için zor günlerdir. Covid bizi köleleştirmese de, bizi kesinlikle kısıtlanmış hissettirdi. İnsanların ruhları üzerindeki artan baskı, eve kilitlenmelerin ekonomik bedeli, artan acı ve keder, virüsün gelişine kadar sahip olduğumuz partiyi mahvediyor. Virüs gelene kadar Firavun’a aşıktık. O, yani egomuz, bize medeniyet, ilerleme, refah ve başardığımız her şeyi verdi.

Ancak Firavun aynı kalmaz. Hayattaki her şey gibi o da zamanla değişir. Egomuz büyüyor ve gelişiyor ve bu süreçte giderek daha zorlu hale geliyor. Dün harika olan bugün tamamen yetersiz kalıyor. Yavaş yavaş, giderek daha fazla memnuniyetsiz hissetmeye başlıyoruz. Ne kadar çok sahip olursak, o kadar mutlu olacak şekilde,  tam tersi olması gerekmez miydi? Kimin kendi isteklerini yerine getirmemizi talep ettiğini düşünürsek değil: Egomuzun.

Egomuz doyumsuzdur; onu ne kadar çok beslerseniz, açlığı o kadar büyür. Ve açlığı ne kadar büyürse, o kadar talepkar hale gelir. Sonunda, kendinizi yalnızca bir şeylere sahip olana kadar ödüllendirici görünen tatminlerin peşinde kilitlenmiş olarak bulursunuz. İstediğinizi elde ettiğinizde, patronunuz fısıldar: “Bana daha fazlasını getir ‼! Bana daha iyisini getir ‼!” Sonra, siz “Yeter!” dediğinizde kaçamayacağınızı anlarsınız; egonuzun kölesisinizdir ve ne kadar çok direnirseniz, o sizi daha çok üzer. Bu, Firavun’un sizi sömürdüğünü, ancak ona hizmet ettiğiniz sürece size iyi davrandığını anladığınız zamandır. Ama bırakmak istediğiniz an, onun gerçek yüzünü ortaya çıkarırsınız. Bu, Mısır’daki köleliğin başladığı zamandır.

Henüz orada değiliz, ama yaklaşıyoruz. Zaten kendimizi kötü hissediyoruz, ama henüz kötü hislerimizin sebebinin bir virüs ya da başka bir felaket olmadığını, egomuz olan Firavun olduğunu anlamadık. Bunu kavradığımızda, egonun köleliğinden, Mısır’dan göçümüzün başlangıcı olacak.

Şimdilik, hayatlarımızda hoşlanmadığımız her şeyi incelemek ve kendimize bunlardan, gerçekte kimin acı çektiğini sormak yeterlidir. Kendimizle egomuz arasında bir boşluk yaratmaya başlarsak, işi kimin talep ettiğini, ödülü kimin aldığını ve bedelini kimin ödediğini görebiliriz.

Filed under: Bayramlar, Egoizm, Global Kriz - “Tüm İnsanlık Adına Pesah Bayramı Yapmak İçin Ne Gerekiyor?” (Linkedin) için yorumlar kapalı

Son zamanlarda, Covid-19’un yarattığı aşırı ölüm oranını gösteren birçok analiz ortaya çıktı. Aşıların varlığına rağmen, virüs hala yayılıyor ve birçok ülkede her gün yüzlerce ve hatta binlerce can alıyor. Bu acımasız gerçeklik, bazı öğrencilerin bana yaşam ve ölümün anlamını sormalarına neden oldu.

Gerçekten, Hayata çok önemli bir şeymiş gibi ve iyi bir sebeple yaklaşırız, ancak bu nedenle hareket etmemiz şartıyla. Sadece zaman geçirerek hayatımızı yaşarsak, o zaman bundan sağladığımız tek şey biriktirdiğimiz birkaç gram acıdır. Bununla birlikte, yaşamın manevi alanına yakınlaşmak ve hatta ulaşmak için aldığımız fırsattan en iyi şekilde yararlanmak için, yani diğer insanlarla onları kalbimizde hissettiğimiz noktaya kadar bağ kurmak için kullanırsak, o zaman hayat değerlidir.

Doğamız gereği, kimseye hiçbir şey borçlu olmadığımızı ve sadece kendimizi memnun etmemiz gerektiğini düşünüyoruz. Ancak bunun hayattaki başlangıç noktamız olduğunun fark etmiyoruz. Hayatı başladığımız aynı noktada bitirirsek, ilerleme kaydetme şansımızı boşa harcamış oluruz. Kendimizden başka hiçbir şey düşünmemekten ziyade, hayatlarımızı kendimizi genişletmeye ve başkalarıyla bağ kurmaya, başkalarına özen göstermeye çalışarak geçirmeliyiz. Böyle yaparak, tüm doğaya nüfuz eden bağlantıya benzer hale geliriz ve bilincimiz orantılı olarak genişler.

Yeni doğmuş bir bebek, kendi annesinin varlığı dışında çevresiyle ilgili hiçbir şey bilmez ve bu farkındalık bile sadece annenin bebekle ilgili yönleriyle ilgilidir. Bebek büyüdükçe etrafta başka şeyler ve insanlar olduğunu fark etmeye ve onlarla iletişim kurmaya başlar.

Aynı süreç içsel olarak gerçekleşmelidir. Yalnızca kendimizi bilmek ve hissetmekten tüm çevremizi – insanları, hayvanları ve nesneleri – bilmek ve hissetmek için gelişmeliyiz. Bu ancak biz onları önemsersek gerçekleşebilir. Onları sadece kendimizi memnun etmek için kullanmaya çalışırsak, yeni doğanın annesi hakkında bildiği kadar onları bileceğiz.

Hayatımıza anlam katmak istiyorsak, bunu diğer insanlarla bağlantı kurmak için harcamalıyız – onları kullanmak için değil, onları önemsemek için. Hayatı değerli kılan budur.

Filed under: Global Kriz - “Hayatı Gerçekten Değerli Yapan Şey” (Linkedin) için yorumlar kapalı

Soru: Bir öğrenci şunu yazmış: ” YouTube’da “Utancın üstesinden nasıl gelinir?” adlı videoyu izledim. Lütfen bana söyleyin, ne yapmalıyım? Koronavirüs nedeniyle işimi kaybettim ve bankalara çok büyük borçlarım var; kiralık bir dairem ve küçük bir çocuğum var. İçimdeki insanı nasıl kaybetmem? Stres, depresyon, panik atak ve uykusuzlukla, geçici zor bir yaşam koşuluyla nasıl başa çıkılır? Siz benim ruh halimi doğru bir şekilde tanımladınız.”

Cevap: Beyninizi ve sinirlerinizi kapatmanızı, kesinlikle mekanik, rasyonel bir şekilde davranmanızı tavsiye ederim. Bugün hayatın benden talep ettiği şeyi, yarından sonraki gün ve hatta belki yarın ne olacağına dikkat etmeden yapmalıyım. Önemli olan bugün! Beni doğru bir şekilde anlayın ve o zaman dünyamızın nasıl gerçekleşmesi gerektiğini anlayacaksınız.

Yarını veya yarından sonraki günü düşünmemeliyiz, büyük değişiklikler için plan yapmamalıyız. Kendimize ve sevdiklerimize her an nasıl faydalı olabileceğimizi düşünmeliyiz ve eğer gelecek dünyayı doğru bir şekilde anlarsak, belki bir şekilde bunu başkalarıyla paylaşabiliriz.

Aşırı makul ve felsefi uydurmalar olmadan, onu mümkün olduğunca basit tutun.

Ve bir parkta olduğu gibi, güvenle yürüyebileceğiniz böyle yeni bir yol göreceksiniz ve kimse sizi rahatsız etmeyecek. Ve eğer size göründüğü gibi, sizi rahatsız ederlerse, bu yolu daha derinlemesine araştırın. Her şeyin nasıl çözüleceğini ve basit yaşamınız için yer açacağını göreceksiniz. Ve böylece tüm bu sorunlardan kurtulacaksınız.

Asıl mesele, bizim zamanımızda, bu pandemide, karmaşıksız yaşamaktır. Ve bu tutum sizi en akıllıca düşüncelere ve eylemlere götürecektir.

Filed under: Dünya, Global Kriz - Her Dakika Hakkında Düşünmeniz Gereken Şeyler için yorumlar kapalı