Category Archives: Rabaş

Kişi, Sadece Diğerlerini Çalışarak Kendisini Anlayabilir

Soru: Bir kişi kendi öz niteliklerini ihsan etmek için nasıl kullanabilir?

Cevap: Bunun hakkında düşünmeye gerek yok çünkü bu durum otomatik olarak gerçekleşir. Kendi öz niteliklerime ve eğilimlerime karşı çalışmak veya onları değiştirmek veya ‘düzeltmek’ zorunda değilim. Kendimle yapılması gerekenler hakkında bir ipucuna sahip değilim.

Tüm işimiz, kendimizi doğru bir çevre içine dâhil etmeyi ve bu çevrenin mümkün olabildiğince bizi etkilemesini sağlamayı kapsar. Kesinlikle, ilk önce bu çevrenin benim ihtiyacım olan çevre olduğunu kontrol etmeliyim. Ancak kontrol ettikten ve bu çevreye girdikten sonra tüm isteğim bu çevrenin beni etkilemesidir.

Çevreden aldığım gücün benim öz niteliklerimi ve eğilimlerimi nasıl etkileyeceğini bilmiyorum. Bu bağlantıdan ne geleceği hakkında bir şey varsayamam. Benim tek seçimim ve aydınlanmam, anlayışıma ve hissiyatıma göre bu çevrenin Yaratan’ın ifşasına ve ihsan etmeye yönelmiş olan tek toplum olup olmadığının tanımının içindedir.

Ancak, beni ve niteliklerimi nasıl etkilediği ve birinin diğerini nasıl etkilediği şu an benim için bilinmeyen bir şeydir. Bu, manevi seviyeleri ifşa etmeye başlayacağım ve gerçek anlamda bu şeylerin nasıl çalıştığını anlamaya başlayacağım zaman, sonradan ortaya çıkaracağım şeylerdir. Daha ötesi şeyler benim şimdiki seviyemde bana gelmeyecek. Sadece bir sonraki seviyeye yükselince ve oradan daha önce olduğum yere, aşağı doğru bakınca, süreci gözlemleyebilecek ve anlayabileceğim.

Tüm manevi çalışma, mantık ötesi çalışmanın içindedir, alma gücünün üzerinde ihsan etmek gücünün ediniminin içindedir. Bu sistem benim içimde inşa edilinceye dek, algım gerçekten ne olduğunu anlamaya, edinmeye ve algılamaya bana müsaade etmeyecektir.

Kendi özümüzü değiştirmek bizim amacımız değildir. Kişi ihsan etmek için ihsan etmenin içerisinde olduğu zaman, kendi öz niteliklerinin ve çevrenin etkisinin amacını edinmek için hiçbir gücü yoktur. Sadece kişi diğer ruhlarla bağ kurmaya başladığı ve ihsan etme niyetini aldığı zaman sadece o zaman bu bağdan dolayı, kişi kendisi hakkında öğrenmeye başlar.

Diğerlerine ihsan etmeye başlamazsam eğer kendim hakkında hiçbir şey asla öğrenemeyeceğim. Daha sonra, onlarla ilişkim içinde ve onlara olan yaklaşımım vasıtasıyla kendimi anlamaya başlayacağım. Onlar ilişkim içinde ölçebileceğim bir referans noktası haline gelecekler. Tüm bunlardan sonra, bizim bir şeyleri ölçmek için iki noktaya ihtiyacımız vardır. Eğer tek başıma isem, ilişkimde neyi ölçeceğim ki?

İşte bu yüzden diğerleriyle doğru bir bağ kurduğum ve onlarla çalıştığım zaman, aynı zamanda ben kendimi çalışırım.

23.09.2011 tarihli Günlük Kabala Dersinin ilk Bölümünden, Rabaş’ın Yazıları

Gözlerinize İnanmayın

Kabala’da, bizler kişinin içsel çalışmasından bahsederiz. Kişinin kendi içerisinde derine inmeye ihtiyacı vardır ve orada, dışsal etkileri zıt görünse dahi buna hiç aldırış etmeden, dostların, grubun, kendisinin, kendi iç dünyasının imajını inşa etmelidir.

Kişinin dışsal çevreden aldığı etkiler gerçek olmayabilir zira bu hisler kişinin içinde uyanan durumların ( Reşimot, enformasyon kayıtları) sonucudur. Kişi bu etkilere güvenmemeli. Daha ziyade, kişi dostlarının, grubun, kendisinin, Yaratan’ın ve aramızdaki bağlantının kişinin kendisi içerisinde inşa etmiş olduğu imaja güvenmelidir.

Çevremde gördüğüm ve bugün hissettiklerime pek fazla güvenmem. Tüm bunlardan sonra, bunu kim görür? Ben kendim görürüm ve ben bütünüyle aldanma içindeyim. Böylece, bu aldanma koşulu şimdi gördüğüme hiçbir fark yapmaz. Ben, içerisinde sanki Bütünlük içindeymişiz gibi Yaratan’ı ifşa ettiğim, ihsan etme ve karşılıklı sevgi ile hepimizin hep beraber bağlandığı yer olan gelecek dünyanın bir modelini kendi içimde inşa etmeliyim.

26.05.2011 Tarihli Günlük Kabala Dersinin 1. bölümünden, Rabaş’ın Yazıları

Maneviyata Giden En Kolay Yol

Baal HaSulam, Rabaş ve diğer büyük Kabalistler eğer ilerlemek istiyorsak bunu yapmanın en kolay yolunun durmaksızın hep birlikte olduğumuzu düşünmek ve hayal etmek olduğunu söylüyorlar. Zaten orada iken manevi realiteyi tanımlıyorlar. Ama biz oraya nasıl erişebiliriz? Bunu yapmak için bize yardımcı araçlar verildi: aynı şekilde aynı realiteyi edinmeyi arzulayan dostlarımızla sevgi ve karşılıklı garanti aracılığıyla bağ içerisinde olduğumuzu hayal etmek.

Bu şekilde içsel çalışmamı yaparak benden gizlenmiş bir koşulun içerisine giriyorum. Daha onu görmüyorum ve onu hayal edemiyor yada anlayamıyorum. Bu yüzden gelin hep birlikte olduğumuzu hayal edelim. Bu bizi Zohar’da anlatılan realitenin ifşasına kesinlikle daha da yaklaştırır.

– 16/08/10 tarihli Günlük Kabala Dersinin (Zohar) ikinci kısmından alıntıdır.

Yaratan Korkusu

Rabaş’ın Yazıları, makale “Toplumun amacı (1)”: “…dünyanın tamamı Yaratan korkusu için yaratıldı.”

Herşeyi “kendi içime” çekmeyi istemekte egoist duyularımızla algılayamadığımız yüce bir amaç var. “Kendimden” çıkmak “dışımda olan” için endişelenmek manevi korku (Yirat Hashem) diye adlandırılır.

Şu anda kendimi ne şekilde korumak ve doldurmak hakkında kaygı duyuyorum, bu kendisi için korkmak diye adlandırılır. Bilinç altında sürekli bize faydası olan şeyleri kendimize çekmek ve bize, egoizmimize zarar verecek şeylerden uzaklaşmakla alakadar oluyoruz. Aksine manevi korku kendi dışımda olan için korku yaşamam demektir. Tıpkı çocuğu için endişelenen, onu düşünen ve kendini sürekli onunla özdeşleştiren bir anne gibi diğerleri için, Yaratan için endişeleniyorum.

Komşuma için duyduğum bu korku ve endişede, kendimin (kişinin egoizmi) dışında, Üst Realiteyi hissediyorum.

23/07/10, Mega Kongre Ders 1

Kişinin Ruhunun Heykeltıraşı

Nihai amaca, arzulanan duruma olan yaklaşımımız iki faktör tarafından etkilenir. Birincisi Yaratan’ın önemi ve yüceliğinin, ihsan etme niteliğinin hissiyatıdır. İkincisi ise bu niteliği edinebilecek olan yaratılanın önemi ve yüceliğidir. Bu iki faktörden amacı edinmenin yolunda olduğumuzu hissedebileceğimiz engeller gelir.

Bazen egoistik arzum der ki: “Yaratan kim ki Ben O’nun sözünü dinlemeliyim” bu amacın ve bu niteliğin hiçbir değerinin olmadığını bana gösterir. Dolayısıyla, bu durum yolda bana bir adım atmamı sağlar çünkü bu koşulda Işık’tan beni etkilemesini ve bana yardım etmesini talep edebileceğim. Daha sonra, Işığın bizi etkilemesi talebinden dolayı tüm gelişim insan seviyesinde gerçekleşir.

Haliyle, manevi formumuzu inşa ederiz. Daha doğrusu, tüm önceki formları: duran, bitkisel ve insan seviyesine ait olmayan hayvansal formları. Bu güçlere bize yardım etmek için dizayn edilmiş olan melekler, ruhlar ve şeytanlar denir. Etrafımızı çevreleyen fiziksel dünya gibi, bunlar var oluşumuzu sağlayan doğanın güçleridir. Benzer olarak manevi dünyada da ruhumuzun var olmasına yardım eden güçler vardır.

İlk engel Yaratan’ın yüceliğine, O’nun ihsan etme niteliğine karşı yönlenir ve ikinci engel ise benim ihsan etme formuma karşı yönlenir. Bazen, bu durum bana Yaratan’ın hiçbir önemi yokmuş gibi görünür fakat diğer zamanlarda benim hiçbir önemim yokmuş gibi görünür.

Yaratanı alçaltmak bize O’nu değersiz olarak tarif eden Firavun’un görevidir ve der ki: “Ben kendi kuralı koyarım! Ne diye O’nu dinlemeliyim?” dolayısıyla, Firavun amacın yüceliğini, adamın gözünde amaca bağlanmanın yüceliğini azaltır.

Yaratanı yüce ve önemli gördüğüm ancak hiçbir şey yapamadığım zaman da manevi çalışmaya karşı olan diğer engellerdir. Yaratan haktan yana olandır ve ben bir günahkârım. Bu an da, Firavun sahneyi terk ediyor ve kendi yerini Mısır’ın dışında yaşayan adama karşı savaş veren diğer kuralcılara bırakıyor.

Daha yüksek güçler de vardır, Yaratanın elindeki melekler, Firavun gibi. Ancak bunlar amacın yüceliği hakkında konuşurlar ve aynı zamanda kişinin zayıflığını anlatırlar. Bunlar İsrail toprağını kontrol etmeye gönderilmiş casuslar gibidir ve döndüklerinde amacın önemli, toprağın müthiş olduğunu ve orada dayanılmaz meyvelerin yetiştiğini fakat bunu yenecek olan sen kimsin? Kendine gel, bu senin için değil! der.

Bu durumda kişi kendi kendini yer zira bu güçler ona kendisinin ne kadar değersiz ve önemsiz biri olduğunu ve ne kadar çok günahı olduğunu gösterir. O zaman, kişi tamamen kendi geçmişine batar ve bunun içinde eşelemeye başlar veya şimdiki durumunda kalmaya devam eder ve tüm gücünü kaybeder, parmağını dahi oynatacak gücü kalmaz. Kişi kendisini gruba gelmek ve bir şekilde katılımda bulunmak için zorlayamaz. Engellerin işlediği durum budur.

Anlamalıyız ki bu sınırlamalar bizleri insan formuna, bir veren durumuna yoğurur. Bu durum bir ustanın bir parça mermeri alması ve daha sonra bunu kesip bundan bir heykel çıkartmasına benzer ve arzulanan form oluşan kadar bu mermerden gerekli olmayan tüm kısımları keser.

Keza bizlerde her iki taraftan bakmalıyız. Bir taraftan, tamamlanmış formda bakmalıyız ve diğer taraftan ise neyi kaçırdığımızı öğrenmeliyiz. Bazen, İç Işıkla ve diğer zamanlar Saran Işıkla veya içsel ve dışsal arzularla çalışmalıyız. Dolayısıyla, kişi kendisini Yaratana benzer formunu ortaya çıkarana kadar kesip düzenlemeli.

16.11.2011 Tarihli Günlük Kabala Dersinin 1. bölümünden, Rabaş’ın Yazıları